حریم عشق را درگه بسی بالا تر از عقل است

X

sian,Iran, Iranian, Farsi, Weblogs, Blogs"> حریم عشق را درگه بسی بالا تر از عقل است شهدا نظر می کنند به وجه الله ، خدایا توفیق شفاعت شهدا را نصیب ما گردان

درگه عشق

Image and video hosting by TinyPic

در محضر شهدای مسجد جعفری کوی نصر ( گیشا ) ؛


	امام روح الله شهدا را قلمها می سازند و این قلمها هستند که شهید پرورند درباره وبلاگ شهدا ستارگانی در کهکشان هستند که با تمسک به آنها راه را می توان یافت . شهدا فرشتگانی بودند که در فرش زیستند که فرشیان را هادی و راهنما باشند . این وبلاگ قصد دارد با معرفی اجمالی شهدا ، زندگی نامه ، وصیت نامه ، خاطرات و هرآنچه که لازم باشد ، گامی در جهت آشنایی علاقه مندان و زنده نگه داشتن یاد و نام آنها نماید . ان اجری الا علی الله من فقط شفاعت می خواهم و بس در ضمن از کلیه عزیزانی که هرگونه اطلاعاتی در خصوص شهدای کوی نصر می توانند جمع آوری نمایند و یا حقیر را با پیشنهادات و انتقادات خود یاری نمایند خواهشمندم در صورت تمایل با بنده تماس حاصل نمایند ؛ 0912-1951282 dargaah.nasr@yahoo.com منتظر تماس شما عزیزان و خادمین به شهداء هستم . امام سید علی زنده نگه داشتن یاد شهداء کمتر ازشهادت نیست منوی اصلی صفحه نخست پست الكترونيك آرشيو مطالب فرهنگ ما ، فرهنگ شهادت است می گویند تاریخ مصرف جبهه و جنگ سپری شده است میگوییم :اتفاقا تاریخ مصرف صلح و آرامش در جهان سپری شده است می گویند : چرا هر از چند گاهی تابوتهای شدا را در شهر می چرخانند و توی خیا بان ها ترافیک براه می اندازند ؟ میگوییم : می خواهیم آنها را تشییع کنیم تا عافیت طلبان را به یاد هشت سال دفاع مقدی بیندازیم . می گویند : شما داغ مادران و خواهران شهداء را تازه می کنید . می گوییم : در عوض ، آنه دیگر چشم به راه شهیدانشان نخواهند نشست. می گویند : توی این تابوتها چیزی نیست ، همه اینها سیاه بازی است . می گوییم :خداوند چشمان شما را از دیدن آنها محروم کرده است ، تقصیر ما چیست ؟ ها می گویند: جنگ دیگر تمام شده است ولمان کنید می گوییم : جنگ با شما کاری ندارد ، از اول هم کاری نداشت . جنگ مردان خدا را می خواست که داوطلبانه خطر کردند و رفتند می گویند : شما چرا نمردید؟ میگوییم :قسمت نبود با مردان خدا پرواز کنیم .این شد با امثال شما زمین گیر شویم . عاقبت شور و شعور حسینی ، چیزی نیست جز شهادت پیوند های روزانه دیار کرد حریم دل بچه های قلم بحر آتشین باده پرست آرشیو پیوندهای روزانه شهادت هنر مردان خداست قلم برخیز سر در پیش گیریم بیا از فرط این خجلت بمیریم چه مردانی از این وادی گذشتند شبی رفتند و دیگر بر نگشتند چه مردانی ! قلم یاداوری کن میان ما و ایشان داوری کن کجا مانند ایشان می توان یافت کجا مردی پریشان می توان یافت همه در بند آب و نان اسیریم حقیر اندر حقیر اندر حقیریم شهیدان فکر آب و نان نکردند خدای خویش را پنهان نکردند در هفت آسمان را باز کردند در آن سوی زمان پرواز کردند نویسندگان مقداد جلیلیان مسلم جلیلیان بیژن یاور حجت الاسلام و المسلمین سید ابراهیم رئیسی امكان ندارد ايثار جز در راه خدا ايجاد شود، ايثار تنها در راه خدا امكان‌پذير است آرشیو مطالب هفته چهارم شهریور 1388 هفته اوّل شهریور 1388 هفته اوّل تیر 1388 هفته دوم خرداد 1388 هفته اوّل خرداد 1388 هفته چهارم اردیبهشت 1388 آرشيو شهید سید مرتضی آوینی مردمان این روزگار سخت از مرگ می ترسند و بنابراین شنیدن این سخنان برایشان دشوار است اما حقیقت آن است که زندگی انسان با مرگ در آمیخته است و بقایش با فنا پیش از ما میلیاردها نفر بر روی این کره ی خاکی زیسته اند و پس از ما نیز. اگر مولا علی علیه السلام می فرماید: « والله ابن ابی طالب با مرگ انسی آن چنان دارد که طفلی به پستان مادرش.» این انس که مولای ما از آن سخن میگوید چیزی فراتر از مرگ آگاهی است؛ طلب مرگ است طلب مرگ نه همچون پایانی بر زندگی. مرگ پایان زندگی نیست. مرگ آغاز حیاتی دیگر است؛ حیاتی که دیگر با فنا و مرگ در آمیخته نیست. حیاتی بی مرگ و مطلق. زندگی این عالم در میان دو عدم معنا می گیرد؛ عالم پس از مرگ همان عالم پیش از تولد است و انسان در بین این دو عدم فرصت زیستن دارد. زندگی دنیا با مرگ در آمیخته است؛ آرشیو موضوعی اخبار سیاسی شهید محمدحسین ایزدی شهید سید محمد حسینی شهید مسعود پتراکو شهید فرشاد امانخانی شهید فرامرز سبحانی شهید حسین جوادی شهید صفر شهابی شهید علی قمیان شهید عبدالله عبادی شهید علی مشهوری شهید علی سورانی شهید کیومرث شکراللهی شهید اکبر ملکی نوجدهی شهید مجتبی نظری عارف شهید سعید فامیل محمدی شهید محمد حسین باقر آبادی شهید آرش صادق نیت شهید محمود شهابی شهید محمد مرادی شهید داریوش قدرتی شهید حمید روشندل شهید مرتضی فهیم نیا شهید سعید خیر آبادی شهید محمد حسین باقر پور شهید سجاد نامجو شهید بهزاد حصاری شهید علی رضا کسروی شهید وحید درگاهی شهید ابراهیم لالی شهید محسن فرحزادی شهید پرویز سبحانی شهید اسکندر فخر آور شهید حمید رضا نادری نیا شهید محمد هادی طهماسبی شهید سید هادی میر حسینی شهید محمد کاظم زاده شهید هادی احمدی شهید فرامز شیخ آبادی شهدای کارگر شهید داریوش فرجی عکسهای ماندگار شهدا شهادت از دیدگاه ادیان اللهی شهادت در قرآن و روایات مقالات آدرس مزار شهداء اخبار مسجد جعفری هیئت محبان آل محمد از شهادت میگویند ....سید ابراهیم رئیسی دل نوشته ها کلام عشق خورشید در خاکریز سرداران شهید سلمان رشدی ها ، توطئه استعمار عارف سالک آیت الله بهجت شهدا شمع محفل بشرند امروز در مجالس و سخنرانی ها جای زیبای شهداء خالیست و یا اگر هم هست ، از آن بوی ریا و تظاهر می آید،خدایا تو را به حق شهداء ما را درزمره متظاهرین و ریا کاران قرار مده و توفیق شفاعت آن بزرگ مردان و آبرو مندان رانصیبما بگردان یاران و همراهان پایگاه اطلاع رسانی مقام معظم رهبری پایگاه اطلاع رسانی آیت الله وحید خراسانی پایگاه اطلاع رسانی آیت الله صافی گلپایگانی پایگاه اطلاع رسانی آیت الله مکارم شیرازی اندیشه قم سایت تخصصی شیعیان خبرگزاری فارس خبرگزاری مهر خبرگزاری ایسنا خبرگزاری ایرنا خبرگزاری شبستان بچه های قلم سایت سید مرتضی آوینی مرکز اطلاع رسانی شهید آوینی پایگاه اطاع رسانی دفاع مقدس حقوقدان جوان دیار کُرد مجاهد شهید ؛ دکتر مصطفی چمران مي‌خواستم كلمه شوم شمعي روشن مي‌كنم و بر تخته سنگي كنار دريا قرارش مي‌دهم و در كنار تخته سنگ مي‌نشينم و به شمع خيره مي‌شوم و گوش خو د را به موسيقي امواج مي‌سپارم. شمع و دريا، زير آسمان پرستاره، در دل ظلمت بي‌پايان شب و من دلسوخته بيقرار، همراه شمع مي‌سوزم و به دنبال او اشك مي‌ريزم و با امواج دريا به بي‌نهايت مي‌روم و تا ستارگان دور آسمان صعود مي‌كنم و دركهكشانها محو و نابود مي‌گردم... چه احساس عجيبي! چه تجربه زيبايي! چه نماز مقدسي! چه عبادت عميقي! چه عشق‌بازي سوزاني! چه شب قدري! چه معراج و صعودي و وحدتي! خدايا! تو را شكر مي‌كنم كه از قفس جسم، آزادم كردي. از زير فشار كوههاي غم نجاتم دادي. از ميان توفانهاي ظلمت و جهل و كفر بيرونم كشيدي. از گردابهاي خطرناك سقوط و يأس و پژمردگي و ذلت و مرگ نجاتم دادي. خدايا! تو را شكر مي‌كنم كه قلبم را با سوزش شمع، هماهنگ كردي. ديدگانم را به قدرت اشك، حيات دادي. روحم را با وسعت آسمان بي‌پايانت به نهايت، اتصال دادي. مرگ به سراغم مي‌آيد: آنقدر آرام و مطمئن به او نگاه مي‌كنم كه گويي خضر پيغمبرم رگبار گلوله به سويم جاري مي‌شود، آنقدر خونسرد و محكم مي‌گذرم كه گويي رويين‌تنم مردان جنگ ديده در برابرم به خاك و خون مي‌غلتند، آنقدر عادي تلقي مي‌كنم كه گويي قلبم از سنگ است كودكان تيرخورده از درد ضجه مي‌كنند. مادران داغ ديده فرياد مي‌كشند، زنان بيوه شيون مي‌كنند، اما من گويي احساس ندارم و رحم و شفقت در من وجود ندارد در عين حال نمي‌توانم مورچه‌يي را بيازارم. نمي‌خواهم دشمني كه قصد حيات من كرده است، از پاي درآورم در برابر لرزش يك برگ، دلم مي‌لرزد، در مقابل اشك يتيم، آب مي‌شوم. چشمك يك ستاره، قلبم را به خود جذب مي‌كند نسيم سحري روحم را به آسمانها مي‌برد. اين لطافت با آن خشونت، چگونه جمع شده است؟ ! خودم در تعجبم خدايا! از من سندي اگر بطلبي، قلبم را ارايه خواهم داد و اگر محصول عمرم را بطلبي، اشك را تقديمت خواهم كرد. خدايا! وجودم اشك شده است. همه وجودم از اشك مي‌جوشد، مي‌لرزد، مي‌سوزد و خاكستر مي‌شود. اشك شده‌ام و ديگر، هيچ. به من اجازه بده كه در جوارت قرباني شوم و برخاك ريخته شوم و از وجود اشكم، غنچه‌يي بشكفد كه نسيم عشق و عرفان و فداكاري از آن سرچشمه بگيرد. من، زاده توفانها و موج درياهايم. من حيات خود را مديون آتشفشانها و صاعقه‌ها هستم. آنگاه كه توفان خاموش شود و دريا آرام گردد، ديگر اثري از من وجود نخواهد داشت... خدايا! مي‌خواستم كه سر بر آسمانت بگذارم و زارزار بگريم تا همه عقده‌هاي فشرده شده در ضمير ناله خودم را آرام كنم. ناگفتني‌هاي فراوان داشتم كه مي‌خواستم با تو در ميان بگذارم رازهاي نهفته، نيازهاي سوزان دروني، آه‌هاي زنداني، ناله‌هاي فشرده شده، همه‌ وهمه را مي‌خواستم با تو بازگو كنم. آرزو داشتم كه لوح وجودم را در برابرت باز كنم و با سيلاب اشك، همه ناپاكي‌ها را بشويم تا همچو طفلي نوزاد، پاك و درخشان و معصوم گردم و از همه آلايش‌ها آزاد شوم و قلبم آيينه تمام‌نماي حقيقت گردد و روحم به ملكوت اعلي بپيوندد. در ميان طوفانهاي ظلمت، چشمان خسته خود را به نور بگشايم، زير دندانهاي اژدهاي مرگ، به فرشته رحمت متوجه شوم، تلخي شكنجه و درد و عذاب را كشش روح و خاطره‌هاي زيبا، شيرين و لذتبخش كنم. مي‌خواستم به دريا روم و قلب مالامال [از] دردم را به امواج خروشان بسپارم تا ضربه‌هاي موج، پاره‌هاي غم را از قلبم بكند و تكه‌تكه به دريا ببرد و قلبم را چون قطعه بلور، پاك و صاف بكند. مي‌خواستم شمع گردم و بخاطر نور، سرتاپا بسوزم. مي‌خواستم اشك شوم و عصاره وجودم را در پاك‌ترين و زيباترين شكلش به تو تقديم كنم. مي‌خواستم سوز گردم، ذوق گردم، شوق گردم، عشق گردم، روح گردم، موج گردم، شمع گردم، نور گردم، اشك گردم، شور گردم، و بالاخره كلمه شوم كه نخستين تجلي خداست RSS ترجمه قالب رضا امین زاده Powered By BLOGFA.COM


	به یا شهعر بسیجی شهید : ابوالفضل سپهر بابام شده نردبون ؟ اتل‌ متل‌ توتوله چشم‌ تو چشم‌ گلوله اگر پاهات‌ نلرزيد نترسيدي‌ قبوله ديدم‌ كه‌ يك‌ بسيجي نلرزيد اصلاً پاهاش جلو گلوله‌ وايستاد زُل‌ زده‌ بود تو چشاش گلوله‌ هم‌ اومد و از دو چشم‌ مردونه گذشت‌ و يك‌ بوسه‌ زد بوسه‌اي‌ عاشقونه عاشقي‌ يعني‌ اينكه چشمهايي‌ كه‌ تا ديروز هزار تا مشتري‌ داشت چندش‌ مياره‌ امروز اما غمي‌ نداره چون‌ عاشق‌ خداشه بجاي‌ مردم‌ خدا مشتري‌ چشماشه يه‌ شب‌ كنار سنگر زير سقف‌ آسمون مياي‌ پيش‌ رفيقت تو اون‌ گلوله‌ بارون با اينكه‌ زخمي‌ شده برات‌ خالي‌ مي‌بنده ميگه‌ من‌ كه‌ چيزيم‌ نيست درد ميكشه‌ مي‌خنده چفيه‌ رو ور ميداري زخم‌ اونو مي‌بندي با چشماي‌ پر از اشك تو هم‌ به‌ اون‌ مي‌خندي انگاري‌ كه‌ ميدوني ديگه‌ داره‌ مي‌پّره دلت‌ ميگه‌ كه‌ گلچين داره‌ اونو مي‌بره زُل‌ ميزني‌ تو چشماش با سوز و آه‌ و با شرم بهش‌ ميگي‌ داداش‌ جون فدات‌ بشم‌ دمت‌ گرم ميزني‌ زير گريه اونم‌ تو آغوشته تو حلقه‌ دستاته سرش‌ روي‌ دوشته چون‌ اجل‌ معلق يه‌ دفعه‌ يك‌ خمپاره هزار تا بذر تركش توي‌ تنش‌ ميكاره يهو جلو چشماتو شره‌ خون‌ مي‌ گيره برادر صيغه‌ايت توبغلت‌ ميميره هيچ‌ مي‌دوني‌ چه‌ جوري يواش‌ يواش‌ و كم‌كم راوي‌ يك‌ خبرشي يك‌ خبر پراز غم هيچ‌ مي‌دوني‌ چه‌ جوري يواش‌ يواش‌ و كم‌كم راوي‌ يك‌ خبرشي يك‌ خبر پراز غم به‌ همسفر رفقيت كه‌ صاحب‌ پسر شد بري‌ بگي‌ كه‌ بچه يتيم‌ و بي‌پدر شد اول‌ ميگي‌ نترسين پاهاش‌ گلوله‌ خورده افتاده‌ بيمارستان زخمي‌ شده‌، نمرده زُل‌ ميزنه‌ تو چشمات قلبتو مي‌سوزونه يتيمي‌ بچه‌ شو از تو چشات‌ ميخونه درست‌ سال‌ شصت‌ و دو لحظة‌ تحويل‌ سال رفته‌ بوديم‌ تو سنگر رفته‌ بوديم‌ عشق‌ و حال تو اون‌ شلوغ‌ پلوغي همه‌ چشارو بستم دستهاتوي‌ دست‌ هم دورسفره‌ نشستيم مقلب‌ القوب‌ رو با همديگر مي‌خونديم زوركي‌ نقل‌ ونبات تو كام‌ هم‌ چپونديم همديگر و بوسيديم قربون‌ هم‌ ميرفتيم بعدش‌ برا همديگر جشن‌ پتو گرفتيم علي‌ بود و عقيلي من‌ بودم‌ و مرتضي سيد بود و اباالفضل اميرحسين‌ و رضا حالا ازاون‌ بچه‌ ها فقط‌ مرتضي‌ مونده همونكه‌ گازخردل صورتشو سوزونده آهاي‌ آهاي‌ بچه‌ ها مگه‌ قرار نذاشتيم هميشه‌ با هم‌ باشيم نداشتيما، نداشتيم بياين‌ برا مرتضي كه‌ شيميايي‌ شده جشن‌ پتو بگيريم خيلي‌ هوايي‌ شده مي‌سوزه‌ و مي‌خنده خيلي‌ خيلي‌ آرومه به‌ من‌ ميگه‌ داداش‌ جون كار منم تمومه مرتضي‌ منم‌ ببر يا نرو، پيشم‌ بمون ميزنه‌ تو صورتش داد ميزنم‌ مامان‌ جون مامان‌ مياد ودست بابا جون‌ و ميگيره بابام‌ با اين‌ خاطرات روزي‌ يه‌ بار ميميره فقط‌ خاطره‌ نيست‌ كه قلب‌ اونو سوزونده مصلحت‌ بعضي‌ها پشت‌ اونو شكونده برا بعضي‌ آدما بنده‌هاي‌ آب‌ و نون قبول‌ كنين‌ به‌ خدا بابام‌ شده‌ نردبون همونايی كه راه دزدی رو خوب می دونن ما خون داديم و اون ها عين زالو می مونن دشمنای انقلاب ترسوهای بی پدر آهای غنيمت خورا بپا بابا ، يواش تر ای كه به اين انقلاب چسبيدی عين كنه خط و نشون می كشی النگوهات نشكنه فكرنكنی علی رو ماها تنها می ذاريم مااهل كوفه نيستيم دخلتونو مياريم... \|+\| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در شنبه دوازدهم اردیبهشت 1388 \|

بودیم و کسی پاس نمی داشت که هستیم ؛ باشد که نباشیم و بدانند که بودیم
این ناقابل ، کوششی است در راستای شناساندن گوشه ای !


	یادشان بخیر !!! \|+\| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در شنبه دوازدهم اردیبهشت 1388 \|

بودیم و کسی پاس نمی داشت که هستیم ؛ باشد که نباشیم و بدانند که بودیم
این ناقابل ، کوششی است در راستای شناساندن گوشه ای !


	جهاد در اسلام فضیلت مجاهدان درسخن پیامبر گرامی اسلام (ص) هر قوم و ملتى براى شهداى خود احترام خاصى قائل است ولى بدون اغراق ، آن احترامى که اسلام براى شهداىراه خدا قائل شده است بى نظیر است ، روایت زیر نمونه روشنى از احترامى است که اسلام براى شهداء قائل شده و در پرتو همین تعلیمات بود که یک جمعیت محدود عقب افتاده آنچنان قدرت و نیرو گرفتند که بزرگترین امپراطوریهاى جهان را بزانو در آوردند . امام رضا (ع) از امام علی(ع) چنین نقل میکند که هنگامى که حضرت ، مشغول خطبه بود و مردم را تشویق به جهاد میکرد ، جوانى برخاست و عرض کرد : اى امیر مؤمنان ! فضیلت جنگجویان در راه خدا را براى من تشریح کن امام در پاسخ فرمود : من بر مرکب پیغمبر (ص) و پشت سر آنحضرت سوار بودم و از غزوه ذات السلاسل برمى گشتیم همین سؤالى را که تو از من نمودى من از پیامبر اکرم (ص)کردم . پیامبر (ص) فرمود : هنگامى که جنگجویان ، تصمیم بر شرکت در میدان جهاد میگیرند خداوند آزادى از آتش دوزخ را براى آنها مقرر میدارد . و هنگامى که سلاح بر میدارند و آماده میدان میشوند فرشتگان بوجود آنها افتخار میکنند . و هنگامى که همسر و فرزند و بستگان آنها با آنها خداحافظى میکنند ، از گناهان خود خارج مى شوند ... از این موقع آنها هیچ کارى نمیکنند مگر اینکه پاداش آن ، مضاعف میگردد و در برابر هرروز پاداش عبادت هزار عابد براى آنها نوشته میشود ... و هنگامى که با دشمنان روبرو مى شوند ، مردم جهان ، نمیتوانند میزان ثواب آنها را درک کنند . و هنگامى که گام به میدان براى نبرد بگذارند و نیزه ها و تیرها رد و بدل شود ، و جنگ تن بتن شروع گردد ، فرشتگان با پر و بال خود اطراف آنها را میگیرند و از خدا تقاضا میکنند که در میدان ، ثابت قدم باشند ، در این هنگام منادى صدا میزند الجنة تحت ظلال السیوف : بهشت در سایه شمشیرها است ، در این هنگام ضربات دشمن بر پیکر شهید ، ساده تر و گواراتر از نوشیدن آب خنک در روز گرم تابستان است . و هنگامى که شهید از مرکب فرو مى غلطد ، هنوز به زمین نرسیده ، حوریان بهشتى به استقبال او مى شتابند و نعمتهاى بزرگ معنوى و مادى که خدا براى او فراهم ساخته است ، براى او شرح میدهند . و هنگامى که شهید بروى زمین قرار میگیرد ، زمین میگوید : ''آفرین بر روح پاکیزه اى که از بدن پاکیزه پرواز میکند ، بشارت باد بر تو ، ان لک ما لا عین رأت و لا اذن سمعت و لا خطر على قلب بشر : نعمتهائى در انتظار تو است که هیچ چشمى ندیده و هیچ گوشى نشنیده و بر قلب هیچ انسانى خطور نکرده است و خداوند مى فرماید : من سرپرست بازماندگان اویم ، هر کس آنها را خشنود کند مرا خشنود کرده است و هر کس آنها را به خشم آورد مرا به خشم آورده است ...'' کتاب قیام و انقلاب مهدی ،صفحه 77-75 \|+\| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در شنبه دوازدهم اردیبهشت 1388 \|

بودیم و کسی پاس نمی داشت که هستیم ؛ باشد که نباشیم و بدانند که بودیم
این ناقابل ، کوششی است در راستای شناساندن گوشه ای !


	حضور در منزل شهید ملکی امروز بچه ها واسه تبریک عید به خونه شهید اکبر ملکی رفتن . من مدام چشام دنبال پدر شهید بود . اخه واقعا پیر مرد فوق العاده دوست داشتنی و مهربونی بود با اون لهجه شیرین آذری . من واقعا یه علاقه شدیدی به حاج اقا ملکی داشتم . دیدم حاج اقای روشندل و عبادی تسلیت گفتن و طلب آمرزش واسه اون مرحوم کردن و از مهرزاد پرسیدم و گفت حاج اقای ملکی چند ماهی هست که به رحمت خدا رفته ...... خیلی ناراحت شدم واقعا پیر مرد نازنینی بود . اما بیشتر ناراحتیم بابت بی توجهی خودم و کم لطفی تعدادی از دوستان بود که اطلاع رسانی درست نکرده بودن و این تاسف و ناراحتی واقعا برام سنگین بود . اخه یادم نمیره سال ۷۸ داشتم با ۲ تا از دوستام داخل کتابخونه مسجد به مناسبت ۲۲ بهمن یه نمایشگاهی از آثار شهدا میزدیم که از حاج اقای روشندل خواستم با هم به خونه چنتا از شهدا بریم و بعضی از آثار به جا مونده از اونهارو به امانت بگیریم و تو نمایشگاه بذاریم وقتی رفتیم خونه شهید ملکی یادمه حاج آقا گفت : اهل مسجد خیلی کم لطف شدن دیگه احوالی از خانواده شهدا نمی پرسن . سالهای قبل هر چند وقت یکبار یه تعدادی از اهل مسجد می یومدن و دیدارها تازه می شد . اما مدتی هست که دیگه کلا فراموش شدیم ......... شهید اکبر ملکی هم یکی از دانشجویان پیرو خط امام بود که قبل از انقلاب در امریکا در انجمن ا سلامی دانشجویان مشغول به تحصیل و فعالیتهای اسلامی بود . شهید ملکی به خاطر انجام فعالیتهای اسلامی از جانب پلیس ایالتی امریکا تحت تعقیب قرار می گیره و به همین خاطر و برای حضور درجریانات انقلاب به ایران میاد و درس و تحصیل و زندگی در امریکا رو رها میکنه ... ماجرای زندگی او در امریکا و مسلمان کردن یکی از اساتید . اون هم به خاطر بحث و گفتگو پیرامون نهج البلاغه و امدنش به ایران و حضور در جریانات انقلاب و در نهایت حضور در جبهه و به شهادت رسیدنش فوق العادهپ زیبا و شنیدنی هست که ان شاءالله در فرصت مناسب حتما اونهارو بازگو می کنم ...... \|+\| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در سه شنبه هشتم اردیبهشت 1388 \|

بودیم و کسی پاس نمی داشت که هستیم ؛ باشد که نباشیم و بدانند که بودیم
این ناقابل ، کوششی است در راستای شناساندن گوشه ای !


	بازدید از خانواده شهید علی قمیان روز عید بعد از نماز تعدادی از دوستان جوان تصمیم گرفتند به همراه بزرگترها به خونه شهیدعلی قمیان برن و با پدر و برادرای شهید هم کلام بشن و یه دیداری تازه کنن . واقعا یه دیدار خیلی دوستانه و صمیمی بود و من هم که چندمین بار بود خونه شهید قمیان می رفتم . کولی مطالب تازه و شندیدنی از اون شهید از دوستاش شنیدم . حاج اقای عبادی و حاج اقای شریعت زاده و حاج اقای روشندل کلی از خاطراتشون گفتن از لحظه آشنایی تا لحظه شهادتش به دست منافقین تو یکی از خونه تیمی های شهرارا ..... کلی حرفم کیوان امام زد . چقدر حرفاش شنیدنی و به دل نشستنی بود ... نگاه های پدر شهید یه دنیا حرف داشت . بعضی وقتا می خندید بعضی اوقات اشک تو چشاش حلقه میزد ....... اینم پدر بزرگوار شهید با مادر شهید علی قمیان . پاسدار شهید کمیته انقلاب اسلامی کوی نصر . شهیدی که برای حضور در شکل گیری انقلاب و عقب نموندن از قافله . ادامه تحصیل در امریکا رو رها می کنه و به ایران میاد .... \|+\| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در سه شنبه هشتم اردیبهشت 1388 \|

بودیم و کسی پاس نمی داشت که هستیم ؛ باشد که نباشیم و بدانند که بودیم
این ناقابل ، کوششی است در راستای شناساندن گوشه ای !