عاقبت شور و شعور حسینی ، چیزی نیست جز شهادت

قلم برخیز سر در پیش گیریم
بیا از فرط این خجلت بمیریم
چه مردانی از این وادی گذشتند
شبی رفتند و دیگر بر نگشتند
چه مردانی ! قلم یاداوری کن
میان ما و ایشان داوری کن
کجا مانند ایشان می توان یافت
کجا مردی پریشان می توان یافت
همه در بند آب و نان اسیریم
حقیر اندر حقیر اندر حقیریم
شهیدان فکر آب و نان نکردند
خدای خویش را پنهان نکردند
در هفت آسمان را باز کردند
در آن سوی زمان پرواز کردند

 

مردمان این روزگار سخت از مرگ می ترسند و بنابراین شنیدن این سخنان برایشان دشوار است

اما حقیقت آن است که زندگی انسان با مرگ در آمیخته است و بقایش با فنا

پیش از ما میلیاردها نفر بر روی این کره ی خاکی زیسته اند و پس از ما نیز.

اگر مولا علی علیه السلام می فرماید:

« والله ابن ابی طالب با مرگ انسی آن چنان دارد که طفلی به پستان مادرش.»

این انس که مولای ما از آن سخن میگوید چیزی فراتر از مرگ آگاهی است؛ طلب مرگ است
طلب مرگ نه همچون پایانی بر زندگی. مرگ پایان زندگی نیست. مرگ آغاز حیاتی دیگر است؛ حیاتی که دیگر با فنا و مرگ در آمیخته نیست. حیاتی بی مرگ و مطلق.
زندگی این عالم در میان دو عدم معنا می گیرد؛

عالم پس از مرگ همان عالم پیش از تولد است و انسان در بین این دو عدم فرصت زیستن دارد. زندگی دنیا با مرگ در آمیخته است؛

امروز در مجالس و سخنرانی ها جای زیبای شهداء خالیست و یا اگر هم هست ، از آن بوی ریا و تظاهر می آید،خدایا تو را به حق شهداء ما را درزمره متظاهرین و ریا کاران قرار مده و توفیق شفاعت آن بزرگ مردان و آبرو مندان رانصیبما بگردان

مي‌خواستم كلمه شوم


شمعي روشن مي‌كنم و بر تخته سنگي كنار دريا قرارش مي‌دهم و در كنار تخته سنگ مي‌نشينم و به شمع خيره مي‌شوم و گوش خو

د را به موسيقي امواج مي‌سپارم.

شمع و دريا، زير آسمان پرستاره، در دل ظلمت بي‌پايان شب و من دلسوخته بيقرار، همراه شمع مي‌سوزم و به دنبال او اشك مي‌ريزم

و با امواج دريا به بي‌نهايت مي‌روم و تا ستارگان دور آسمان صعود مي‌كنم و دركهكشانها محو و نابود مي‌گردم...

چه احساس عجيبي! چه تجربه زيبايي! چه نماز مقدسي! چه عبادت عميقي! چه عشق‌بازي سوزاني! چه شب قدري! چه معراج و صعودي و وحدتي!

خدايا! تو را شكر مي‌كنم كه از قفس جسم، آزادم كردي. از زير فشار كوههاي غم نجاتم دادي. از ميان توفانهاي ظلمت و جهل و كفر بيرونم كشيدي. از گردابهاي خطرناك سقوط و يأس و پژمردگي و ذلت و مرگ نجاتم دادي.

خدايا! تو را شكر مي‌كنم كه قلبم را با سوزش شمع، هماهنگ كردي. ديدگانم را به قدرت اشك، حيات دادي. روحم را با وسعت آسمان بي‌پايانت به نهايت، اتصال دادي.


مرگ به سراغم مي‌آيد: آنقدر آرام و مطمئن به او نگاه مي‌كنم كه گويي خضر پيغمبرم

رگبار گلوله به سويم جاري مي‌شود، آنقدر خونسرد و محكم مي‌گذرم كه گويي رويين‌تنم

مردان جنگ ديده در برابرم به خاك و خون مي‌غلتند، آنقدر عادي تلقي مي‌كنم كه گويي قلبم از سنگ است

كودكان تيرخورده از درد ضجه مي‌كنند. مادران داغ ديده فرياد مي‌كشند، زنان بيوه شيون مي‌كنند، اما من گويي احساس ندارم و رحم و شفقت در من وجود ندارد

در عين حال نمي‌توانم مورچه‌يي را بيازارم. نمي‌خواهم دشمني كه قصد حيات من كرده است، از پاي درآورم

در برابر لرزش يك برگ، دلم مي‌لرزد، در مقابل اشك يتيم، آب مي‌شوم. چشمك يك ستاره، قلبم را به خود جذب مي‌كند

نسيم سحري روحم را به آسمانها مي‌برد. اين لطافت با آن خشونت، چگونه جمع شده است؟

! خودم در تعجبم

خدايا! از من سندي اگر بطلبي، قلبم را ارايه خواهم داد و اگر محصول عمرم را بطلبي، اشك را تقديمت خواهم كرد.

خدايا! وجودم اشك شده است. همه وجودم از اشك مي‌جوشد، مي‌لرزد، مي‌سوزد و خاكستر مي‌شود. اشك شده‌ام و ديگر، هيچ. به من اجازه بده كه در جوارت قرباني شوم و برخاك ريخته شوم و از وجود اشكم، غنچه‌يي بشكفد كه نسيم عشق و عرفان و فداكاري از آن سرچشمه بگيرد.


من، زاده توفانها و موج درياهايم.

من حيات خود را مديون آتشفشانها و صاعقه‌ها هستم. آنگاه كه توفان خاموش شود و دريا آرام گردد، ديگر اثري از من وجود نخواهد داشت...

خدايا! مي‌خواستم كه سر بر آسمانت بگذارم و زارزار بگريم تا همه عقده‌هاي فشرده شده در ضمير ناله خودم را آرام كنم.

ناگفتني‌هاي فراوان داشتم كه مي‌خواستم با تو در ميان بگذارم

رازهاي نهفته، نيازهاي سوزان دروني، آه‌هاي زنداني، ناله‌هاي فشرده شده، همه‌ وهمه را مي‌خواستم با تو بازگو كنم.

آرزو داشتم كه لوح وجودم را در برابرت باز كنم و با سيلاب اشك، همه ناپاكي‌ها را بشويم تا همچو طفلي نوزاد، پاك و درخشان و معصوم گردم

و از همه آلايش‌ها آزاد شوم و قلبم آيينه تمام‌نماي حقيقت گردد و روحم به ملكوت اعلي بپيوندد.

در ميان طوفانهاي ظلمت، چشمان خسته خود را به نور بگشايم، زير دندانهاي اژدهاي مرگ، به فرشته رحمت متوجه شوم، تلخي شكنجه و درد و عذاب را كشش روح و خاطره‌هاي زيبا، شيرين و لذتبخش كنم.

مي‌خواستم به دريا روم و قلب مالامال [از] دردم را به امواج خروشان بسپارم تا ضربه‌هاي موج، پاره‌هاي غم را از قلبم بكند و تكه‌تكه به دريا ببرد و قلبم را چون قطعه بلور، پاك و صاف بكند.


مي‌خواستم شمع گردم و بخاطر نور، سرتاپا بسوزم.

مي‌خواستم اشك شوم و عصاره وجودم را در پاك‌ترين و زيباترين شكلش به تو تقديم كنم.


مي‌خواستم سوز گردم، ذوق گردم، شوق گردم، عشق گردم، روح گردم، موج گردم، شمع گردم، نور گردم، اشك گردم، شور گردم، و بالاخره كلمه شوم كه نخستين تجلي خداست

  RSS  

ترجمه قالب
رضا امین زاده

Powered By
BLOGFA.COM

 پیام تسلیت یت الله سبحانی

به گزارش خبرگزاري فارس در قم، در اطلاعيه آيت‌الله محمدتقي سبحاني آمده است: درگذشت عالم رباني، فقيه عصمت و طهارت، نمونه بارز انسان والا و تقوا و پرهيزكاري آيت‌الله حاج محمدتقي بهجت، جهان تشيع را به سوگ نشاند و غم و اندوه را بر دل‌ها افشاند.
در ادامه اين اطلاعيه آمده است: آيت‌الله بهجت پس از گذراندن دوران نوجواني در سال 1310 از محضر عالمان بزرگ نجف اشرف مانند مرحوم آيت‌الله اصفهاني و آيت‌الله خوئي و ديگران بهره‌مند شد و اخلاق و عرفان را از محضر عالم زمانه مرحوم ‌آيت‌الله حاج سيدعلي قاضي آموخته است.
در اين اطلاعيه تصريح شده است: آيت‌الله بهجت پس از تكميل معارف ديني و عرفاني در سال‌ 1324 وارد حوزه علميه قم شدند و تا آخرين لحظه در سنگر علم و عرفان و اخلاق و تربيت فقيهان كوشا بودند، تا اينكه امروز 27 ارديبهشت نداي الهي را لبيك گفتند.
آيت‌الله سبحاني در پايان اطلاعيه خود آورده است: اينجانب اين مصيبت بزرگ را به پيشگاه حضرت ولي عصر (عج) و زعيمان و مراجع تقليد و عموم شيعيان تسليت مي‌گويم.

|+| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در چهارشنبه سی ام اردیبهشت 1388  |

 پیام تسلیت رئیس جمهور

 رئيس‌جمهور در جلسه امروز هيئت دولت رحلت جانگداز عالم رباني و فقيه عرفاني حضرت آيت الله العظمي بهجت را به محضر حضرت ولي عصر(عج)، رهبر معظم انقلاب اسلامي و همه دوستداران ارزش هاي الهي و انساني و ملت بزرگوار ايران تسليت گفت.

به گزارش خبرگزاري فارس، محمود احمدي نژاد در جلسه عصر امروز هيات دولت با ابراز تاسف از رحلت جانگداز اين عالم رباني، ايشان را مظهر خودسازي توصيف و تصريح كرد: حضرت آيت الله العظمي بهجت مظهر طهارت روح، معنويت و عرفان و اخلاق بود.
رئيس جمهور با بيان اينكه حضرت آيت الله بهجت عمري طولاني را در خدمت به مردم گذراند افزود: ايشان با عمري پربركت و نفسي گرم و معنوي همواره درميان مردم بود و عمر خود را در خدمت بشر گذراند و اميدواريم ايشان با اولياي الهي محشور شوند.
احمدي نژاد با اشاره به درجه و مقام علمي، معنوي و عرفاني اين عالم رباني تصريح كرد: اميد آن است كه خداي تبارك و تعالي به علماي ما و دلسوزان كشور توفيق خدمت بيشتر و قدرشناسي فرصت ها را عنايت فرمايد و همه آنان را در مسير معنوي و عرفاني و الهي اين عالم رباني قرار دهد.
هيات وزيران نيز در اين جلسه اين مصيبت بزرگ را خدمت حضرت ولي عصر (عج)، رهبر معظم انقلاب اسلامي و ملت بزرگوار ايران تسليت گفت.

|+| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در چهارشنبه سی ام اردیبهشت 1388  |

 پیام تسلیت آیت الله مکارم شیرازی

به گزارش خبرنگار "سرويس فضاي مجازي " خبرگزاري فارس، متن پيام تسليت آيت الله مكارم شيرازي به اين شرح است:

انا للَّه و انا اليه راجعون
فقدان اسفناك عالم بزرگ ربانى و عارف مخلص الهى حضرت آيت اللَّه العظمى بهجت (رحمة اللَّه عليه) همه را شديداً متأثر ساخت.
اين مرد بزرگ عمرى را به تربيت شاگردان و تهذيب نفوس ارادتمندان و توجه دادن عموم به ساحت قدس امام زمان(عج) گذراند؛ زندگى زاهدانه و عبادات عارفانه و سخنان بيدارگر او در قلوب همه عاشقان مكتب علوى اثر عميقى داشت.
اين مصيبت جانكاه را به پيشگاه مقدس امام زمان (ارواحنا فداه) و علماى دين و تمام حوزه‏هاى علميه و شيعيان جهان تسليت عرض مى‏كنم و علو درجات آن مرجع بزرگ و صبر و اجر فراوان براى همه بازماندگان و مخصوصاً فرزندان برومند آن فقيد سعيد مخصوصاً جناب حجت الاسلام آقاى حاج شيخ على بهجت را از درگاه خداوند متعال مسئلت دارم.
ناصر مكارم شيرازى
1388/2/27

|+| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در چهارشنبه سی ام اردیبهشت 1388  |

 پیام تسلیت آیت الله صافی گلپایگانی

به گزارش خبرگزاري فارس از قم، آيت‌الله‌العظمي لطف‌الله صافي گلپايگاني در اين اطلاعيه تصريح كرده است: با كمال تاسف و تاثر ارتحال فقيه عالي‌قدر، مرجع بزرگوار حضرت آيت‌الله آقاي حاج شيخ محمد‌تقي بهجت را به پيشگاه اقدس حضرت بقيه‌الله مولانا المهدي ارواح العالمين له الفداء، حوزه‌هاي علميه، علماي اعلام، عموم شيعيان، بيت شريف و آقازادگان معظّم، تسليت عرض مي‌نمايم.
در ادامه اين اطلاعيه تصريح شده است: فقدان آن شخصيت علمي و فقيه والامقام، ثلمه‌اي جبران‌ناپذير است.
در اطلاعيه آيت‌الله صافي گلپايگاني آمده است: آيت‌الله‌العظمي بهجت بخش مهمي از عمر با بركت خود را در نجف اشرف و جوار حرم مطهر حضرت اميرالمومنين (ع) سپري نمود و از محضر مراجع مشهور و اساتيد نامدار، كسب علم، معنويت و فضايل نمود و بخش پاياني عمر شريف را در قم به استفاده از حوزه درسي آيت‌الله‌العظمي بروجردي قدس سره و تدريس و اشتغال به تاليف و تربيت طلاب گذرانيد و با سوابقي درخشان از اين عالم فاني به دار جاوداني و لقاي حق پيوست.
در پايان اطلاعيه آيت‌الله صافي گلپايگاني خاطرنشان شده است: از خداوند متعال، علوّ درجات براي ايشان و اجر جزيل و صبر جميل، براي بازماندگان، مسئلت مي‌نمايم.

|+| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در چهارشنبه سی ام اردیبهشت 1388  |

 سخنان آیت الله جوادی آملی در خصوص آیت الله بهجت

حجت ‌الاسلام مرتضي جوادي آملي گفت: از ويژگي‌هاي آيت‌الله‌العظمي بهجت (ره) توجه به اصل نظام، امام و تحكيم انقلاب بود. در عصر دفاع مقدس هم بسيجيان و علاقمندان از نور ايشان استفاده مي‌كردند.

حجت‌الاسلام مرتضي جوادي آملي در گفت‌و‌گو با فارس گفت: ايشان ضمن اينكه نزد اساتيد و بزرگان علمي فقه و اصول در نجف اشرف بهره هاي وافي و كافي بردند نزد بزرگ اساتيد علم اخلاق آقا سيد علي قاضي بهره ها بردند كه اين خود در ايشان تلألو داشت و اين تلألو آشكار بود.ايشان ضمن اينكه حدود نيم قرن خدمات در علم و سلوك به حوزه ي علميه داشتند ويژگي و سلوك عملي ايشان مورد تأسي بسياري از بزرگان بود و حوزه به لحاظ طهارت و قداست به خود مي بالد.
اگر بنا است در عصر غيبت مردم به علمايي دل ببندند كه پيراسته از دنيا و دنيا مداري باشند ايشان تمام اين ويژگي‌ها را داشت.در عصري كه دنيا خود را آشكار كرده است در ساده ترين و خالص ترين وجه در يكي از قديمي ترين محلات قم و درخانه‌اي ساده و قديمي زندگي مي‌كرد.
وي در باره ي شيوه زندگي اين عالم وارسته افزود: يكي از امتيازات ويژه ايشان ارتباطات مردمي شان و از جمله نماز جماعت ايشان بود كه مردم از نقاط مختلف كشور در آن حاضر مي‌شدند.
اگر بخواهيم شخصيت علمي و عملي ايشان را تحليل كنيم بايد بگوييم ايشان در هر دو حوزه در حد اعلي بودند. نكته قابل توجه اين است كه ايشان به سراغ مرجعيت نرفتند بلكه مرجعيت به سراغشان آمد. پس از حضرت امام مردم خواستند به سراغ كسي بروند كه در همه امور سرآمد و داراي ويژگي هاي يك مرجع باشند شخصي تارك دنيا و وارسته و ساده زيست به ويژه آيت الله العظمي اراكي كه به سراغ ايشان آمدند.
از ويژگي هاي ايشان توجه به اصل نظام، امام و تحكيم انقلاب بود. در عصر دفاع مقدس هم بسيجيان و علاقمندان از نور ايشان استفاده مي كردند.
وي افزود: ان شاء الله خداوند طبق وعده‌اي كه در قرآن داده " ما ننسخ من آيه . . . " مثل ايشان يا بهتر از ايشان را به حوزه‌ها عطا فرمايد.
جواد آملي درپايان گفت: ارتحال آيت‌الله محمد تقي بهجت كه عبد سالك پرودگار عالم بود حضور امت اسلام خصوصا مكتب عصمت و طهارت و مقلدان ايشان تسليت عرض مي‌كنم. اين شخصيت بزرگوار تمام شئون يك فقيه وارسته را دارا بود.

|+| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در چهارشنبه سی ام اردیبهشت 1388  |

 پیام تسلیت آیت الله نوری همدانی

در پيام اين مرجع تقليد آمده است: ارتحال عالم رباني، فقيه بزرگوار، چشمه جوشان اخلاق و فضيلت و منبع علم و عرفان و حكمت و فقاهت، آيت‌الله العظمي حاج شيخ محمد تقي بهجت، مصيبتي بزرگ براي عالم اسلام است.
در بخش ديگري از اين پيام آمده است: آن فقيه كامل و وارسته مصداق كامل گفتار خداوند حكيم(ومن يوت الحكمه فقد اوتي خير كثيرا) و معيار تمام عيار گفتار حضرت محمد مصطفي (ص) مبني بر اينكه «با عالمي مجالست كنيد كه ديدار او شما را به ياد خدا بيندازد و عمل او شما را به آخرت ترغيب كند و گفتار او موجب افزايش علم شما شود»، بود‌.
در اين پيام تصريح شده است: آيت‌‌الله بهجت تمام عمر خود را در راه تحصيل، تعليم و نشر و تبيين مفاهيم قرآن مجيد و معارف علمي و اخلاقي اهل‌ بيت عصمت و طهارت عليهم السلام سپري كرد‌.
در بخش پاياني اين پيام آمده است: اينجانب اين مصيبت را به محضر مبارك امام عصر(عج) سكاندار كشتي انقلاب اسلامي در دنياي پر طوفان و مراجع بزرگوار تشيع و تمام علما و فضلا و حوزه‌هاي علميه، محضر ارادتمندان آن مرجع عظيم الشأن و بيت محترمشان به ويژه آقازاده مكرم تسليت عرض مي‌كنيم و براي آن فقيد علم و اخلاق و عرفان علو درجات و براي بازماندگان آن حضرت صبر و اجر از درگاه خداوند اكرم الاكرمين مسئلت مي‌كنم.

|+| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در چهارشنبه سی ام اردیبهشت 1388  |

 شرحی از زندگی نامه آیت الله بهجت

 ايشان پيش از در گذشت آيت الله العظمي اراكي چون مطلع شدند جامعه مدرسين نظر به معرفي ايشان را دارند پيغام دادند كه راضي نيستم اسمي از بنده برده شود.

به گزارش خبرنگار "سرويس فضاي مجازي " خبرگزاري فارس، ايشان پيش از در گذشت آيت الله العظمي اراكي چون مطلع شدند جامعه مدرسين نظر به معرفي ايشان را دارند پيغام دادند كه راضي نيستم اسمي از بنده برده شود.
كمتر فردي هست كه نام مبارك استاد كامل آيت الحق بهجت را نشنيده باشد در همين زمينه همين بس كه
اعلامه طباطبايي (ره)فرموده بودند :
" ايشان (آيت الله بهجت) عبد صالح است. "

*ولادت

آيت الله العظمي محمد بهجت فومني در اواخر سال 1334 ه.ق. در خانواده اي ديندار و تقوا پيشه، در شهر مذهبي فومن واقع دراستان گيلان، چشم به جهان گشود. هنوز 16 ماه از عمرش نگذشته بود كه مادرش را از دست داد و از اوان كودكي طعم تلخ يتيمي را چشيد.
درباره نام آيت الله بهجت خاطره اي شيرين از يكي از نزديكان آقا نقل شده است كه ذكر آن در اينجا جالب مي‌نمايد، و آن اينكه:
پدر آيت الله بهجت در سن 16-17 سالگي بر اثر بيماري وبا در بستر بيماري مي افتد و حالش بد مي شود به گونه اي كه اميد زنده ماندن او از بين مي رود وي مي گفت: در آن حال ناگهان صدايي شنيدم كه گفت:
" با ايشان كاري نداشته باشيد، زيرا ايشان پدر محمد تقي است. "
تا اينكه با آن حالت خوابش مي برد و مادرش كه در بالين او نشسته بود گمان مي كند وي از دنيا رفته، اما بعد از مدتي پدر آقاي بهجت از خواب بيدار مي شود و حالش رو به بهبودي مي رود و بالاخره كاملاً شفا مي يابد.
چند سال پس از اين ماجرا تصميم به ازدواج مي گيرد و سخني را كه در حال بيماري به او گفته شده بود كاملاً از ياد مي برد.
بعد از ازدواج نام اولين فرزند خود را به نام پدرش مهدي مي گذارد، فرزند دومي دختر بوده، وقتي فرزند سومين را خدا به او مي دهد، اسمش را " محمد حسين " مي گذارد، و هنگامي كه خداوند چهارمين فرزند را به او عنايت مي كند به ياد آن سخن كه در دوران بيماري اش شنيده بود مي افتد، و وي را " محمد تقي " نام مي نهد، ولي وي در كودكي در حوض آب مي افتد و از دنيا مي رود، تا اينكه سرانجام پنجمين فرزند را دوباره " محمد تقي " نام مي گذارد، و بدينسان نام آيت الله بهجت مشخص مي گردد.
كربلايي محمود بهجت، پدر آيت الله بهجت از مردان مورد اعتماد شهر فومن بود و در ضمن اشتغال به كسب و كار، به رتق و فتق امور مردم مي پرداخت و اسناد مهم و قباله ها به گواهي ايشان مي رسيد. وي اهل ادب و از ذوق سرشاري برخوردار بوده و مشتاقانه در مراثي اهل بيت عليهم السلام به ويژه حضرت ابا عبدالله الحسين عليه السلام شعر مي سرود، مرثيه هاي جانگدازي كه اكنون پس از نيم قرن هنوز زبانزد مداحان آن سامان است.
باري آيت الله بهجت در كودكي تحت تربيت پدري چنين كه دلسوخته اهل بيت عليهم السلام به ويژه سيد الشهداء عليه السلام بود، و نيز با شركت در مجالس حسيني و بهره مندي از انوار آن بار آمد. از همان كودكي از بازيهاي كودكانه پرهيز مي كرد و آثار نبوغ و انوار ايمان در چهره‌اش نمايان بود، و عشق فوق العاده به كسب علم و دانش در رفتارش جلوه گر.

*تحصيلات

تحصيلات ابتدايي را در مكتب خانه فومن به پايان برد، و پس از آن در همان شهر به تحصيل علوم ديني ‌پرداخت.
به هر حال، روح كمال جو و جان تشنه او تاب نيآ ورد و پس از طي دوران مقدماتي تحصيلات ديني در شهر فومن، به سال 1348 ه.ق. هنگامي كه تقريباً 14 سال از عمر شريفش مي گذشت به عراق مشرّف شد و در كربلاي معلّي اقامت‌ گزيد.
بنا به گفته يكي از شاگردان نزديك ايشان، معظّم له خود به مناسبتي فرمودند:
" بيش از يك سال از اقامتم در كربلا گذشته بود كه مكلّف شدم. "
آري، دست تربيت حضرت ربّ سبحانه هماره بندگان شايسته را از اوان كودكي و نوجواني تحت نظر جهان بين خود گرفته و فيوضاتش را شامل حال آنان گردانيده و پيوسته مي پايد، تا در بزرگي مشعل راهبري راه پويان طريق الي الله را به دستشان بسپارد.
بدين سان، آيت الله بهجت حدود چهار سال در كربلاي معلّي مي ماند و از فيوضات سيد الشهداء عليه السلام استفاده نموده و به تهذيب نفس مي‌پردازد و در طي اين مدت بخش معظمي از كتابهاي فقه و اصول را در محضر استادان بزرگ آن ديار مطهّر مي‌خواند.
در سال 1352ه.ق. براي ادامه تحصيل به نجف اشرف مشرّف مي گردد و قسمتهاي پاياني سطح را در محضر آيات عظام از آن جمله مرحوم آيت‌الله آقا شيخ مرتضي طالقاني به پايان مي رساند. با اين همه، همّت او تنها مصروف علوم ديني نبوده، بلكه عشق به كمالات والاي انساني هماره جان ناآرام او را به جستجوي مردان الهي و اولياء برجسته وا مي داشته ‌است.
يكي از شاگردان آيت الله بهجت مي گويد: در سالهاي متمادي كه در درس ايشان شركت مي جويم هرگز نشنيده ام كه جز در موارد نادر درباره خود مطلبي فرموده باشد. از جمله سخناني كه از زبان مباركش درباره خود فرمود، اين است كه در ضمن سخني به مناسبت تجليل از مقام معنوي استاد خود حضرت آيت الله نائيني(ره) فرمود:
" من در ايام نوجاني در نماز جماعت ايشان شركت مي نمودم، و از حالات ايشان چيزهايي را درك مي كردم. "

*استادان بر جسته فقه و اصول

آيت الله بهجت پس از اتمام دوره سطح، و درك محضر استادان بزرگي چون آيات عظام: آقا سيد ابوالحسن اصفهاني(ره)، آقا ضياء عراقي(ره)، و ميرزاي نائيني(ره)، به حوزه گرانقدر و پر محتواي آيتِ حقّ حاج شيخ محمد حسين غروي اصفهاني (ره)، معروف به غروي وارد شد و در محضر آن علامه كبير به تكميل نظريات فقهي و اصولي خويش پرداخت، و به ياري استعداد درخشان و تأييدات الهي از تفكرات عميق و ظريف و دقيق مرحوم علامه كمپاني، كه داراي فكري سريع و جوّال و متحرك و همراه با تيز بيني بوده، بهره ها برد.
آيت الله محمد تقي مصباح درباره استفاده آيت الله بهجت از استادان خود مي گويد:
" در فقه بيشتر از مرحوم آقا شيخ محمد كاظم شيرازي- كه شاگردان مرحوم ميرزا محمد تقي شيرازي و از استادان بسيار برجسته نجف اشرف بود- استفاده كرده، و در اصول از مرحوم آقاي نائيني، و سپس بيشتر از مرحوم آقا شيخ محمد حسين غروي اصفهاني فايده برده بودند، هم مدّت استفاده شان از مرحوم اصفهاني بيشتر بود و هم استفاده هاي جنبي ديگر. "

*سير و سلوك وعرفان

آيت‌الله بهجت، در ضمن تحصيل و پيش از دوران بلوغ، به تهذيب نفس و استكما ل معنوي همّت گمارده، و در كربلا در تفحّص استاد و مربي اخلاقي بر آمده و به وجود آقاي قاضي كه در نجف بوده پي مي برد. و پس از مشرف شدن به نجف اشرف از استاد برجسته خويش آيت الله شيخ محمد حسين اصفهاني (غروي ) استفاده هاي اخلاقي مي نمايد.
آيت الله مصباح در اين باره مي گويد:
" پيدا بود كه از نظر رفتار هم خيلي تحت تأثير مرحوم آقا شيخ محمد حسين اصفهاني بودند، چون گاهي مطالبي را از ايشان با اعجابي خاص نقل مي كردند، و بعد نمونه هايش را ما در رفتار خود ايشان مي ديديم. پيدا بود كه اين استاد در شكل گرفتن شخصيت معنوي ايشان تأثير بسزايي داشته است. "
همچنين در درسهاي اخلاقي آقا سيد عبدالغفار در نجف اشرف شركت جسته و از آن استفاده مي نموده، تا اينكه در سلك شاگردان حضرت آيت الله سيد علي قاضي(ره) در آمده و در صدد كسب معرفت از ايشان بر مي آيد، و در سن 18 سالگي به محضر پر فيض عارف كامل حضرت آيت الله سيد علي آقاي قاضي بار مي يابد، و مورد ملاطفت و عنايات ويژه آن استاد معظّم قرار مي گيرد و در عنفوان جواني چندان مراحل عرفان را سپري مي كند كه غبطه ديگران را بر مي انگيزد.
آيت‌الله مصباح مي گويد:
" ايشان از مرحوم حاج ميرزا علي آقاي قاضي مستقيماً در جهت اخلاقي و معنوي بهره برده و سالها شاگردي ايشان را كرده بودند. آيت الله قاضي از كساني بودند كه مُمَحَّضِ در تربيت افراد از جهات معنوي و عرفاني بودند، مرحوم علامه طباطبايي و مرحوم آيت الله آقا شيخ محمد تقي آملي و مرحوم آقا شيخ علي محمد بروجردي و عده زيادي از بزرگان و حتي مراجع در جنبه هاي اخلاقي و عرفاني از وجود آقاي قاضي بهره برده بودند. آيت الله بهجت از اشخاص ديگري نيز گهگاه نكاتي نقل مي كردند مثل مرحوم آيت الله آقا شيخ مرتضي طالقاني و ديگران...
خود آقاي بهجت نقل مي كردند: شخصي در آن زمان در صدد بر آمده بود كه ببيند چه كساني سحر ماه مبارك رمضان در حرم حضرت امير عليه السلام در قنوت نماز وترشان دعاي ابو حمزه ثمالي مي خوانند، آن طور كه خاطرم هست اگر اشتباه نكنم كساني را كه مقيد بودند اين عمل را هر شب در حرم حضرت امير عليه السلام انجام بدهند شمرده بود و بيش از هفتاد نفر شده بودند.
به هر حال، بزرگاني كه تقيد به جهات عبادي و معنوي داشتند در آن عصرها زياد بودند. متأسفانه در عصر ما كمتر اين نمونه ها را مشاهده مي كنيم. البته علم غيب نداريم، شايد آن كساني كه پيشتر در حرمها اين عبادتها را انجام مي دادند حالا در خانه هايشان انجام مي دهند، ولي مي شود اطمينان پيدا كرد كه تقيد به اعمال عبادي و معنوي سير نزولي داشته و اين بسيار جاي تأسف است. "
يكي ديگر از شاگردان آقا ( حجّة الاسلام و المسلمين آقاي تهراني ) جريان فوق را به صورت ذيل از حضرت آيت الله بهجت نقل ميكند:
" شخصي در آن زمان شنيده بود كه در گذشته هفتاد نفر در حرم حضرت امير عليه السلام در قنوت نماز وترشان دعاي ابو حمزه ثمالي را مي خواندند، آن شخص تصميم گرفته بود ببيند در زمان خودش چند نفر اين كار را انجام مي دهند، رفته بود و شمارش كرده و ديده بود تعداد افراد نسبت به زمان سابق تقليل پيدا كرده و مجموعاً پنجاه نفر (آن طور كه بنده "تهراني " به ياد دارم) در حرم ( اعّم از نزديك ضريح مطهّر، و رواقهاي اطراف) دعاي ابوحمزه را در دعاي نماز وتر خود قرائت مي كنند. "

*فلسفه

آيت الله بهجت، اشارات ابن سينا و اسفار ملا صدرا را نزد مرحوم آيت الله سيد حسن بادكوبه اي فرا گرفته است.


*مرجعيت

با اينكه ايشان فقيهي شناخته شده اند و بيش از سي سال است كه اشتغال به تدريس خارج فقه واصول دارند، ولي هماره از پذيرش مرجعيت سرباز زده اند.
آقاي مصباح درباره علت پذيرش مرجعيت از سوي ايشان و نيز پيرامون عدم تغيير وضعيت آيت الله بهجت بعد از مرجعيت مي گويد:
" بعد از مرجعيت منزل آايت الله بهجت هيچ تغييري نكرده است، ملاقات و پذيرايي از بازديد كنندگان در منزل امكان ندارد لذا در اعياد و ايام سوگواري، در مسجد فاطميه از ملاقات كنندگان پذيرايي مي شود. اصولاً قبول مرجعيت ايشان به نظر من يكي از كرامات ايشان است، يعني شرايط زندگي ايشان آن هم در سن هشتاد سالگي به هيچ وجه ايجاب نمي كرد كه زير بار چنين مسؤليتي برود، و كساني كه با ايشان آشنايي داشتند هيچ وقت حدس نمي زدند كه امكان داشته باشد آقا يك وقتي حاضر بشوند پرچم مرجعيت را به دوش بكشند و مسوليتش را قبول بكنند. و بدون شك جز احساس يك وظيفه متعين چيزي باعث نشد كه ايشان اين مسؤليت را بپذيرند. و بايد گفت كه رفتار ايشان در اين زمان با اين وارستگي و پارسايي، حجت را بر ديگران تمام مي كند كه مي شود در عين مرجعيت با سادگي زندگي كرد، بدون اينكه تغييري در لباس، خوراك، مسكن، خانه و شرايط زندگي پيش بيايد. "
تا اينكه بعد از فوت مرحوم آقاي سيد احمد خوانساري(ره) جلد اول و دوم كتاب "ذخيره العباد " (جامع المسائل كنوني) را به قلم خود تصحيح و در اختيار خواص گذاشتند، و پيش از فوت مرجع عاليقدر حضرت آيه الله العظمي اراكي(ره) اجازه نشر رساله عمليه خويش را دادند، سرانجام وقتي جامعه مدرسين با انتشار اطلاعيه اي هفت نفر از آن جمله حضرت آيه الله العظمي بهجت را به عنوان مرجع تقليد معرفي كرد و عده اي از علماي ديگر از جمله آيت الله مشكيني و آيت الله جوادي آملي و ... مرجعيت ايشان را اعلام كردند، به دنبال در خواستهاي مصرانه و مكرر راضي شدند تا رساله عمليه ايشان در تيراژ وسيع به چاپ برسد، با اين حال از نوشتن نام خويش بر روي جلد كتاب دريغ ورزيدند.
در همين ارتباط يكي از مرتبطين ايشان مي گويد: ايشان پيش از در گذشت آيت الله العظمي اراكي چون مطلع شدند جامعه مدرسين نظر به معرفي ايشان را دارند پيغام دادند كه راضي نيستم اسمي از بنده برده شود.
و بعد از فوت مرحوم اراكي و پيام جامعه مدرسين و اطلاع از انتشار اسمشان فرمودند: " فتاواي بنده را در اختيار كسي قرار ندهيد. از ايشان توضيح خواسته شد فرمودند: صبر كنيد، همه رساله خود را نشر دهند، بعدها اگر كسي ماند و از ديگران تقليد نكرد و فقط خواست از ما تقليد كند آن وقت فتاوي را منتشر كنيد " چندين ماه پس از اين رخداد رساله ايشان توسط بعضي از اهل لبنان به چاپ رسيد

*هجرت

ايشان بعد از تكميل دروس، در سال 1363 ه.ق. موافق با 1324 ه.ش. به ايران مراجعت كرده و چند ماهي در موطن خود فومن اقامت گزيد و بعداً در حالي كه آماده بازگشت به حوزه علميه نجف اشرف بود، قصد زيارت حرم مطهر حضرت معصومه عليها السلام و اطّلاع يافتن از وضعيت حوزه قم را كرد، ولي در طول چند ماهي كه در قم توقف كرده بود، خبر رحلت استادان بزرگ نجف، يكي پس از ديگري شنيده مي شد، لذا ايشان تصميم گرفت كه در شهر مقدس قم اقامت ‌كند.
در قم از محضر آيت الله العضمي حجت كوه كمره اي استفاده كرده و در بين شاگردان آن فقيد سعيد درخشيد. چند ماهي از اقامت حضرت آيه الله العظمي بروجردي در قم نگذشته بود كه آيت الله بهجت وارد قم شد، و همچون حضرات آيات عظام امام خميني، گلپايگاني و ... به درس فقيد سعيد مرحوم بروجردي حاضر شد.
آيت الله مصباح در اين باره مي گويد:
" آيت الله بهجت از همان زماني كه مرحوم آيت الله بروجردي(ره) در قم درس شروع كرده بودند از شاگردان برجسته واز مُستَشكِلين معروف و مبرّز درس ايشان بودند. معمولاً استاداني كه درس خارج مي گويند، در ميان شاگردانشان يكي دو سه نفر هستند كه ضمن اينكه بيش از همه مطالب را ضبط مي كنند احياناً اشكالاتي به نظرشان مي رسد كه مطرح و پي گيري مي كنند تا مسائل كاملاً حل شود، اينان از ديگران دقيق ترند، و اشكالاتشان علمي تر و نياز به غور و بررسي بيشتري دارد، و ايشان در آن زمان چنين موقعيتي را در درس مرحوم آيت الله بروجردي داشتند. "

*تدريس

آيت الله بهجت در همان ايام كه در درس آيات عظام اصفهاني، غروي و شيرازي حضور مي يافت، ضمن تهذيب نفس و تعلم، به تعليم هم مي پرداخت و سطوح عاليه را در نجف اشرف تدريس مي كرد. پس از هجرت به قم نيز پيوسته اين روال را ادامه مي دادند. در رابطه با تدريس خارج فقه توسط ايشان نيز در مجموع مي توا ن گفت كه ايشان بيش از چهل سال است كه به تدريس خارج فقه و اصول اشتغال دارند و به واسطه شهرت گريزي غالباً در منزل تدريس كرده است، و فضلاي گرانقدري ساليان دراز از محضر پر فيض ايشان بهره برده اند.

*شيوه تدريس
آيت الله مصباح در مورد روش تدريس ايشان مي گويد:
" ايشان در بيان مطالب سعي مي كردند ابتدا مسأله را از روي كتاب شيخ انصاري قدس سره مطرح كنند، و بعد هر كجا مطلب قابل توجهي از ديگران مخصوصاً از صاحب جواهر قدس سره در طهارت، و از مرحوم حاج آقا رضا همداني و ديگران مطالب برجسته اي داشتند آن را نقل مي كردند، و بعد هر جا خود ايشان نظر خاصي داشتند آن را بيان مي كردند. اين شيوه از يك طرف باعث اين مي شد كه انسان از نظر استادان بزرگ در يك موضوع آگاه بشود و در عين حال صرفه جويي در وقت مي شد. استادان ديگر هم براي تدريس شيوه هاي جالبي داشتند كه شايد براي مبتدي مفيدتر بود كه هر مطلب را از هر استاد جداگانه طرح مي كردند، ولي خوب اين باعث مي شد كه وقت بيشتري گرفته بشود و احياناً مطالبي تكرار بشود.
در ضمن تدريس، در ميان نكته هايي كه از خود ايشان ما استفاده مي كرديم و طبعاً بعضي از اين نكته ها چيزهايي بود كه ايشان از استادانشان شفاهاً دريافت كرده بودند، به مطالب بسيار ارزنده و عميق و داراي دقتهاي كم نظيري بر مي خورديم. "
آيت الله مسعودي كه خود سالها از درس آيت الله العظمي بهجت بهره برده اند درباره ويژگي تدريس ايشان مي گويد:
" سبك درس ايشان سبك خاصي است. معمولاً آقايان مراجع و بزرگان در درس خارج يك مسأله اي را مطرح مي كنند و اقوال ديگران را يكي يكي ذكر مي كنند، سپس يكي را نقد مي كنند و ديگري را تأييد، و سرانجام يكي از آن نظرات را مي پذيرند، يا نظريه ديگري را انتخاب مي كنند. ولي ايشان بر خلاف همه، نقل اقوال نمي كنند بلكه ابتدا مسأله را مطرح مي كنند و بعد روند استدلالش را بيان مي كنند. اگر شاگرد آراء علماء را ديده و مطالعه كرده باشد، مي فهمد كه دليلي را كه استاد ذكر مي كند چه كسي گفته است، و اشكال يا تأييدي را كه مي كند مي فهمد به سخن چه كسي اشكال يا قول چه كسي را تأييد مي كند. لذا هر كس بخواهد در درس ايشان شركت كند بايد مباني و نظرات آقايان ديگر را ديده باشد. "
آيت الله محمد حسين احمدي فقيه يزدي درباره شيوه درس ايشان مي گويد:
" نوعاً ايشان چند مسئله اصلي يا فرعي را كه عنوان مي فرمودند بعد از توجه به ظرافتهاي حديث و روايت و يا آيه شريفه اي كه دلالت بر موضوع بحث داشت، مقايسه اي بين موضوع بحث و ساير بحثهاي مشابه مي نمودند و دقت عقلي و فكري خاصي در تعادل آن دو انجام مي دادند، آنگاه نتيجه مي گرفتند كه انصافاً نتيجه علمي و جديد بود. و حقيقتاً مطلبي را كه ذكر مي كردند ناشي از اوج و عظمت ديد و فكرشان بود كه از ائمه عليهم السلام و اسلام گرفته بود و اجتهاد صحيح نيز هم اين گونه بحث و تجزيه و تحليل كردن است. "

*موعظه در درس

حجة السلام والمسلمين قدس، امام جمعه كلاچاي كه خود سالها در درس ايشان حضور داشته است مي گويد:
" روال آيت الله العظمي بهجت اين بود كه پيش از شروعِ درس، حدود ده دقيقه موعظه مي كرد، ولي نه به عنوان موعظه بلكه به عنوان حكايت حال بزرگان گذشته. و معلوم بود كه منظور اصلي آيت الله مصباح يزدي كه سالها در درس خارج فقه ايشان شركت مي كردند (15سال)، علاوه بر استفاده علمي، استفاده از روحيه ملكوتي آقا بوده است. "
آيت الله مصباح در اين باره مي گويد:
" آيت الله بهجت گاهي داستاني را يا حديثي را نقل مي كردند كه براي ما تعجب آور بود ايشان چه اصراري دارند كه بر مطالب معلوم و روشن تكيه مي كنند، از جمله مطلبي كه ايشان در تذكّرات پيش از درس اصرار مي كردند امامت امير المؤمنين عليه السلام بود، ما تعجب مي كرديم كه ما مگر در آن حضرت شك داريم كه ايشان اين قدر اصرار دارند كه دلائل امامت حضرت علي عليه السلام را براي ما بيان كنند. يك خورده ته دلمان گله مند بوديم كه چرا به جاي اين مطالب يك چيز هايي كه بيشتر حاجت ماست ( در امور اخلاقي و معنوي ) مطالبي را نمي گويند. اما بعد از اين كه به پنجاه- شصت سالگي رسيديم، در بسياري از مباحث ديديم كه آن نكته هايي كه ايشان چهل سال پيشتر در درسشان درباره امامت علي عليه السلام مي فرمودند به دردمان مي خورد. گويا ايشان آن روز مي ديد كه يك مسائلي بناست در آينده مورد غفلت و تشكيك قرار بگيرد.
شايد اگر توجه هاي ايشان نبود ما انگيزه اي نداشتيم درباره اين مسائل مطالعه اي داشته باشيم، حتي از نكته هايي كه ايشان چهل سال پيش بيان مي كردند امروز بنده در نوشته هايم در مورد مسائل اعتقادي يا جاهاي ديگر استفاده كرده‌ام. "

*جايگاه علمي

گواهي استادان و هم دوره ايها و نيز شاگردان برجسته كه بخشي از آن در ذيل مي آيد نمايانگر دقت نظر و نبوغ برجستگي علمي ايشان است:
از آن جمله گويند:
روزي ايشان در درس كفايه يكي از شاگردانِ مرحوم آخوند خراساني به نحوه تقرير مطالب آخوند خراساني توسط استاد اعتراض مي كند، ولي با توجه به اينكه از همه طلاب شركت كننده در درس كم سنّ و سال تر بوده در جلسه بعدي پيش از حضور استاد مورد اعتراض و انتقاد شديد شاگردان ديگر قرار مي گيرد، ولي در آن هنگام ناگهان استاد وارد مي شود و متوجه اعتراض شاگردان به ايشان مي گردد. سپس خطاب به آنان مي فرمايد: " با آقاي بهجت كاري نداشته باشيد. " همه ساكت مي شوند آنگاه استاد ادامه مي دهد: " ديشب كه تقريرات درس مرحوم آخوند را مطالعه مي كردم متوجه شدم كه حقّ با ايشان است " و پس از اين سخن، از جديت و نبوغ آيت الله بهجت تمجيد مي نمايد.
يكي از دانشمندان نجف مي گويد:
" ايشان در درس، به مرحوم آيت الله غروي امان نمي داد، و پيوسته بحثها را مورد نقد قرار مي داد. "
مرحوم آيت الله حاج شيخ مرتضي حائري نيز مي گويد:
" ايشان با اظهار نظرهاي دقيق و اشكالات مهمّ، چنان نظر استاد را جلب كرده بود كه چند روزي مجلسِ درس از حالت درس خارج شده بود، آن ايرادها براي ما هم مفيد بود؛ ولي آقاي بهجت براي گريز از شهرت ديگر به انتقاد نپرداختند و اگر ادامه مي دادند معلوم مي شد اگر بالاتر از ديگران نباشند بي شك كمتر از آنان نيستند. "
مرحوم علامه محمد تقي جعفري مي گويد:
" آن هنگام كه در خدمت آقا شيخ كاظم شيرازي مكاسب مي خوانديم، آيت الله بهجت نيز كه اينك در قم اقامت دارند، در درس ايشان شركت مي نمودند، خوب يادم هست كه وقتي ايشان اشكال مي كردند آقا شيخ كاظم با تمام قوا متوجه مي شد، يعني خيلي دقيق و عميق به اشكالات آقاي بهجت توجه مي كرد، و همان موقع ايشان در نجف به فضل و عرفان شناخته شده بود. "
آيت الله سيد محمد حسين طهراني در كتاب انوارالملكوت مي نويسد:
" آيت الله حاج شيخ عباس قوچاني، وصي سيد علي آقاي قاضي مي فرمودند: آيت الله العظمي حاج شيخ محمد تقي بهجت در فقه و اصول به درس مرحوم آيت الله العظمي حاج شيخ محمد حسين غروي اصفهاني حاضر مي شدند و چون به حجره خود در مدرسه مرحوم سيد باز مي گشتند بعضي از طلابي كه در درس براي آنها اشكالاتي باقي مانده بود به حجره ايشان مي رفتند و اشكالشان را رفع مي نمودند. و چه بسا ايشان در حجره خواب بودند و در حال خواب از ايشان مي پرسيدند و ايشان هم مانند بيداري جواب مي دادند جواب كافي وشافي، و چون از خواب بر مي خاستند و از قضايا و پرسشهاي در حال خواب با ايشان سخن به ميان مي آمد ابداً اطلاع نداشتند و مي گفتند: هيچ به نظرم نمي رسد و از آنچه مي گوييد در خاطرم چيزي نيست. "
آيت الله مشكيني مي گويد:
" ايشان از جهت علمي ( هم در فقه و هم در اصول ) در يك مرتبه خيلي بالايي در ميان فقهاي شيعه قرار دارند. "
حجت السلام و المسلمين امجد مي گويد:
" ايشان در علميت در افق اعلي است. فقيهي است بسيار بزرگ، و معتقدم كه بايد مجتهدين پاي درسشان باشند تا نكته بگيرند و بفهمند، و حق اين است كه درس خارج را بايد امثال آيت الله بهجت بگويند نه آنهايي كه به نقل اقوال بسنده مي كنند. "

*تشويق بزرگان به شركت در درس ايشان

آيت الله مصباح مي گويد:
" اولين چيزي كه ما را جذب كرد آن جاذبه معنوي و روحاني ايشان بود. ولي تدريجاً متوجه شديم كه ايشان از لحاظ مقامات علمي و فقاهت هم در درجه بسيار عالي قرار دارد. اين بود كه سعي كرديم خدمت ايشان درسي داشته باشيم تا وسيله اي باشد هم از معلومات ايشان بهره اي ببريم، و هم بهانه اي باشد كه هر روز خدمت ايشان برسيم و از كمالات روحي و معنوي آقا بهره مند شويم. كتاب طهارت را در خدمت ايشان شروع كرديم، ابتدا در يكي از حجرات مدرسه فيضيه چند نفر از دوستان شركت مي كردند، و بعد از گذشت يك سال، يكي دو سالي هم در حجره اي در مدرسه خان (مدرسه مرحوم آيت الله بروجردي) خدمت ايشان درس داشتيم، و بعدها كه ضعف مزاج ايشان بيشتر شد از آن به بعد در منزل، خدمتشان مي رفتيم كه يك دوره طهارت را خدمت ايشان خوانديم، و بعد يك دوره هم مكاسب و خيارات را كه تقريباً حدود 15 سال ادامه پيدا كرد. ما در درس ايشان استفاده هايي مي برديم كه در بسياري از درسها كمتر يافت مي شد. "
شهيد بزرگوار استاد مطهري(ره) نيز به درس ايشان عنايت خاصّي داشتند. آيت الله محمد حسين احمدي يزدي در اين رابطه مي گويد:
" آيت الله شهيد مطهري درباره درس آيت الله بهجت به ما خيلي سفارش مي كرد و مي فرمود: حتماً در درس ايشان شركت كنيد مخصوصاً در اصول، چون آقاي بهجت درس آقا شيخ محمد حسين اصفهاني را ديده حتماً در درس ايشان شركت كنيد. "
استاد خسرو شاهي مي گويد:
" بنده در درس فقه خارج خيارات آيت الله العظمي شيخ مرتضي حائري شركت مي كردم. ايشان اواخر عمر مريض بودند و درسشان تعطيل شد. يك روز وقتي كه آيت الله حايري از حرم بيرون مي آمدند، به خدمتشان رفتم و پس از سلام عرض كردم: ان شاء الله درس را شروع مي فرماييد؟
فرمودند: نه. بعد فرمودند:
" شما كه جوان هستيد من يك ضابطه اي را در اختيار شما قرار بدهم، و آن اينكه درس كساني شركت بكنيد كه فقط نقل اقوال نكنند، بلكه اقوال را بررسي كرده و نكاتي را در درس بيان كنند كه در فعليت رساندن ملكه اجتهاد خيلي سودمند باشد. چون درسي براي شما مفيد است كه اين ملكه اجتهاد را از قوه به فعليت برساند، و تنها به نقل اقوال كفايت نكند. "
من همان جا به ايشان عرض كردم: جناب عالي كسي را با اسم براي ما معرفي بفرماييد. فرمودند: " من از اسم بردن معذورم. " عرض كردم: من در درس آيت الله العظمي بهجت شركت مي كنم. ايشان اظهار رضايت نمود و تبسم كردند و فرمودند: " درس ايشان از نظر دقت و محتوا همين قاعده و ضابطه اي را كه به شما گفتم دارد، خوب است كه در درس ايشان شركت مي كنيد. درس ايشان از هر جهت سازنده است هم از جهت علمي هم از جهت اخلاقي، اين درس را ادامه بدهيد. "
تأليفات
حضرت آيت الله بهجت داراي تأليفات متعددي در فقه و اصول هستند كه خود براي چاپ اكثر آنها اقدام نكرده اند، و گاه به كساني كه مي خواهند آنها را حتي با غير وجوه شرعيه چاپ كنند، اجازه نمي دهند و مي فرمايند: هنوز بسياري از كتابهاي علماي بزرگ سالهاست كه به گونه خطي مانده است، آنها را چاپ كنيد نوبت اينها دير نشده است.
فهرست عمده تأليفات ايشان كه برخي نيز با اصرار و پشتكاري برخي از شاگردانشان به چاپ رسيده، عبارتند از:
الف) كتابهاي چاپ شده:
1. رساله توضيح المسائل ( فارسي و عربي )
2. مناسك حجّ
دو كتاب فوق توسط برخي از فضلا بر اساس فتاوي ايشان تأليف و پس از تأييد آقا به چاپ رسيده است.
3. وسيله النجاة
اين كتاب در بردارنده نظرات فقهي ايشان در اكثر ابواب فقه است كه در متن وسيله النجاه آيت الله العظمي سيد ابوالحسن اصفهاني(ره) گنجانده شده و نهايتاً جلد نخست آن با تأييد ايشان به چاپ رسيده است.
4. جامع المسائل
اين كتاب مجموعه حواشي ايشان بر كتاب " ذخيره العباد " استادش آيت الله العظمي محمد حسين غروي اصفهاني، و نيز تكميل آن تا آخر فقه مي باشد، كه قسمتهايي از آن ابتدا با نام " ذخيره العباد " با حروفچيني نه چندان زيبا و در تعداد نسخه اندك در اختيار برخي از شاگردان و خواصّ ايشان قرار گرفت، و بعداً جلد اول از اين مجموعه كه قرار است در پنج مجلد به چاپ برسد، به خاطر كثرت فروع فقهي كه توسط حضرت آيت الله بهجت بر اصل كتاب افزوده شده و جامعيت آن " جامعُ المسائل " نام گرفته و به همت برخي از شاگردان ايشان به چاپ رسيد.

ب) تأليفات آماده چاپ و نشر:
1. جلد اول از كتاب صلوة
آيت الله بهجت در اين كتاب با سبكي ويژه و تلخيص مطالب به ترتيب مباحث
" جواهر الكلام " به بيان نظريات نو و ابتكاري خويش پرداخته اند.
2. جلد اول از دوره اصول
اين كتاب تقريبا " به ترتيب " كفايه الاصول " نگارش يافته است، و بارها توسط ايشان مورد مداقّه و تجديد نظر قرار گرفته، و نظرياتي نو در بسياري از مباحث اصول را در بردارد.
3. تعليقه بر مناسك شيخ انصاري
اين كتاب در بردارنده نظرات ايشان درباره مناسك حجّ مي باشد.

ج) تأليفاتي كه هنوز اقدام به چاپ آنها نشده است:
1. بقيه مجلّدات دوره اصول
2. حاشيه بر مكاسب شيخ انصاري
كه به ترتيب مكاسب شيخ انصاري(ره) از اول تا انجام، و پس از اتمام آن ادامه مباحثي كه در مكاسب مطرح نشده بر اساس متن " شرائع الاسلام " نگارش يافته است، ايشان در اين دوره از مباحث فقهي نظرات جديدي را ارائه داده اند.
3. دوره طهارت
در اين كتاب نيز آيت الله بهجت بسان دوره " كتاب الصلوة " به ترتيب مباحث
" جواهر الكلام " با تلخيص و نو آوري نظرات خويش را مطرح نموده اند.
4. بقيه مجلّدات دوره كتاب الصلوة
همچنين ايشان در تأليف سفينة البحار با مرحوم حاج شيخ عباس قمي (ره) همكاري داشته اند، و قسمت زيادي از سفينة البحار خطي، به خط ايشان نوشته شده است.

*شاگردان

با توجه به اينكه ايشان به خاطر شهرت گريزي عمدتاً در منزل خود تدريس مي كردند، با وجود اين افراد بسياري از محضر آن جناب استفاده كرده و مي كنند. كه برخي از آنان خود صاحب رساله و فتوي مي باشند، اينك نام بعضي ديگر از آنان را با حذف القاب ذكر مي كنيم:

1. محمد تقي مصباح يزدي.
2. عبدالمجيد رشيد پور.
3. سيد مهدي روحاني.
4. علي پهلواني تهراني.
5. مختار امينيان.
6. محمدهادي فقهي.
7. هادي قدس.
8. محمود امجد.
9. محمد ايماني.
10. محمد حسن احمدي فقيه يزدي.
11. محمد حسين احمدي فقيه يزدي.
12- مسعودي خميني
13- سيد رضا خسروشاهي.
14- اسماعيل عابدي.
15- حسن لاهوتي
16- عزيز علياري
17- سيد محمد مؤمني
18- حسين مفيدي
19- محمد كريم پارسا
20- جواد محمد زاده تهراني
21- سيد صابر مازندراني
22- شهيد نمازي شيراز
23- مهدي هادوي
ماخذ: كتاب به سوي محبوب و كتاب برگي از دفتر آفتاب

|+| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در چهارشنبه سی ام اردیبهشت 1388  |

 پیام تسلیت مقام معظم رهبری به مناسبت در گذشت ایت الله بهجت

بسم الله الرحمن الرحيم
انالله و انااليه راجعون
با دريغ و افسوس فراوان خبر يافتيم كه عالم رباني، فقيه عاليقدر و عارف روشن ضمير حضرت آيت‌الله آقاي حاج شيخ محمد تقي بهجت (قدس الله نفسه الزكيه) دار فاني را وداع گفته و به جوار رحمت حق پيوستند. براي اينجانب و همه ارادتمندان آن مرد بزرگ اين مصيبتي سنگين و ضايعه‌اي جبران ناپذير است. ثلم في الاسلام ثلمه لا يسدها شي.
آن بزرگوار كه از برجستگان مراجع تقليد معاصر به شمار مي‌رفتند معلم بزرگ اخلاق و عرفان و سرچشمه فيوضات معنوي بي پايان نيز بودند. دل نوراني و مصفاي آن پارساي پرهيزگار آينه روشن و صيقل يافته الهي و كلام معطر او راهنماي انديشه و عمل رهجويان وصالحان بود. اينجانب تسليت صميمانه خود را به پيشگاه حضرت بقيه الله (ارواحنا فداه) تقديم مي‌دارم و به حضرات علماي اعلام و مراجع عظام و شاگردان و ارادتمندان و مستفيضان از نفس گرم و به ويژه به خاندان مكرم و آقازاده ارجمند ايشان تسليت عرض مي‌كنم و براي خود و ديگر داغداران از خداوند متعال درخواست تسلي و براي روح مطهر آن بزرگوار طلب رحمت و مغفرت مي‌كنم.
والسلام عليه و رحمه الله
سيد علي خامنه‌اي
27 ارديبهشت 1388
23 جمادي الاولي 1430

|+| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در چهارشنبه سی ام اردیبهشت 1388  |

 شهید گمنام

شهید گمنام !!

 

|+| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در پنجشنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1388  |

 و این مسافر کربلاست

خدایا کربلا کجاست ؟

خدایا کربلا چیست ؟

پروردگارا کربلا چیست که مسافرانی چنین سبک بال و عاشق دارد !!

خدایا کربلا رفتن را دل باید یا که پا ؟؟؟

 

|+| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در پنجشنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1388  |

 رهبر انقلاب در کردستان

 ‌فرمانده معظم كل قوا فرمودند: ‌‌

ملت بزرگ ايران و نظام مقتدر اسلامي اهل تعدي و تجاوز نيستند، اما در پاسخ به تهديدات ديگران، لحظه‌اي درنگ نخواهند كرد.

به گزارش خبرگزاري فارس به نقل از پايگاه اطلاع‌رساني دفتر مقام معظم رهبري، حضرت آيت‌الله خامنه‌اي فرمانده معظم كل قوا عصر امروز در برنامه نظامي مشترك نيروهاي مسلحِ مستقر در استان كردستان، «دفاع از امنيت و آرامش بخشيدن به زندگي عمومي مردم» را فلسفه نيروهاي مسلح جمهوري اسلامي ايران خواندند و استمرار و تقويت آمادگي ملي به خصوص آمادگي نيروهاي مسلح را عامل مهمي در حفظ عزت و كرامت ملت ايران دانستند.
در آغاز اين مراسم، هنگام ورود رهبر انقلاب اسلامي به ميدان صبحگاه پادگان امام علي (ع) در سنندج سرود جمهوري اسلامي نواخته شد و ايشان با حضور در مقابل يادمان شهيدان و قرائت فاتحه علو درجات شهداي سرافراز و مظلوم كردستان را مسئلت كردند.
فرمانده معظم كل قوا سپس از يگان‌هاي نمونه ارتش، سپاه، بسيج و نيروي انتظامي مستقر در ميدان سان ديدند و جانبازان حاضر در مراسم را مورد تفقد قرار دادند.
حضرت آيت‌الله خامنه‌اي در اين مراسم، كردستان را خطه‌اي دلاورخيز و سرزمين «ايثار و جهاد و شهادت» ناميدند و با يادآوري توطئه‌هاي متمركز دشمن در سال‌هاي اول انقلاب، براي ايجاد ناامني و برادركشي در اين منطقه افزودند: نظام اسلامي با اتكا به ايمان و غيرت مردان مؤمن، در آن عرصه دشوار، امتحان بسيار درخشاني داد و نيروهاي مسلح با به شكست كشاندن آن فتنه بزرگ، فلسفه وجودي خود، يعني خدمت به امنيت و آرامش مردم را متجلي كردند.
ايشان با تجليل از نقش و همكاري مردم غيور كردستان و «شور و شوق پيش‌مرگان كرد مسلمان» در عرصه جهاد با توطئه‌هاي بيگانگان خاطرنشان كردند: اين واقعيات، جلوه‌هايي به ياد‌ماندني از حماسه بزرگ ملت ايران در منطقه كردستان است.
فرمانده كل قوا در امان ماندن كردستان از آسيب بيگانگان را نتيجه حضور هوشمندانه، آگاهانه و مقتدرانه نيروهاي مسلح دانستند و با تأكيد بر ضرورت پرهيز از غفلت در مقابل كيد دشمنان خاطرنشان كردند: نظام اسلامي با ظلم جهاني پنجه در پنجه افكنده است، بنابراين بايد هميشه مراقب توطئه‌ها باشد و به دستور قرآن، آمادگي خود را حفظ و تقويت كند.
حضرت آيت‌الله خامنه‌اي، تلاش و تمايل بيگانگان را براي فراهم كردن زمينه‌هاي ناامني خاطرنشان كردند و با اشاره به نقش سرويس‌هاي امنيتي بيگانگان و اشغالگران عراق در «هدايت و اداره» بسياري از عمليات كور و سياه تروريستي‌ تأكيد كردند: ملت و به خصوص نيروهاي مسلح و مسئولان هوشيار و همچون هميشه آماده باشند كه هستند.

 

فرمانده كل قوا، توكل بر خدا، استقلال و اتكاي به اراده مردم را شرط دفاع حقيقي هر ملت از عزت و كرامت و موجوديت خويش دانستند و افزودند: ملت بزرگ ايران و نظام مقتدر اسلامي اهل تعدي و تجاوز نيستند، اما در پاسخ به تهديدات ديگران، لحظه‌اي درنگ نخواهند كرد و يقيناً به فضل الهي و در پرتو آمادگي‌هاي روزافزون ملت، مسئولان و نيروهاي مسلح، تهديد و توطئه و بدخواهي دشمنان به هيچ نتيجه‌اي نخواهد رسيد.
در اين مراسم همچنين سرلشكر جعفري فرمانده كل سپاه پاسداران انقلاب اسلامي با تشريح وضع عمومي منطقه كردستان، به هوشياري و آمادگي نيروهاي مدافع ايران اسلامي اشاره كرد و به بيان گزارشي از فعاليت‌هاي فرهنگي و سازندگي سپاه در اين منطقه پرداخت.
سرتيپ پاسدار محمودآبادي فرمانده قرارگاه حمزه سيدالشهدا نيز از فعاليت‌هاي اين قرارگاه در ايجاد امنيت پايدار در منطقه گزارش داد.
در پايان مراسم، يگان‌هاي نمونه مستقر در ميدان از مقابل جايگاه رژه رفتند.

|+| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در پنجشنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1388  |