"بسمه تعالی"
"
اللهم ارزقنی شفاعة الحسین(ع) یوم الورود
با سلام، به پیشگاه مقدس صاحب الزمان ارواحنا له الفداء و با درود بر رهبر
کبیر انقلاب و با سلام به خانواده و بستگان و دوستان و آشنایان و با سپاس از خدای
متعال که ما را به دین مبین اسلام مشرف نمود و زینت تشیع آل علی (ع) را به ما
ارزانی داشت و حمد و ثناء، خدایی را که ما را در عرصه ای به این دنیا وارد کرد که
بتوانیم عمل جهاد فی سبیل الله را انجام دهیم و در روز قیامت شرمنده رسول الله (ص)
نباشیم و سلامی دوباره به خدمت پدر و مادر عزیزم که واقعا نمی دانم چگونه از آن
همه زحماتی که برایم کشیده اند قدردانی کنم.
اما در مورد این وصیت نامه، من بسیار کوچکتر از آنم که بخواهم شما را وصیتی
کنم فقط همین قدر تذکر می دهم که همگی سعی کنید :
تقوای الهی را پیش گرفته و از
گناهان بپرهیزید،
زیرا این چند سال باقیمانده عمر واقعا ارزش آن را ندارد که بخاطر
مدتی لذت مادی، دنیا و آخرت خود را خراب کرده و مشمول عذاب الهی شویم و به قول
شهید "محمد حسینی" :
اگر لذت (را) ترک لذت بدانی
دگر لذت نفس (را) لذت ندانی
عزیزان من ماه زندگی بسیار تاریک و خطرناک است و در هر قدم دشمنان دین کمین
کرده اند تا ما را فریب دهند. پس عاجزانه، خواهشمندم مراقب باشید تا زر و زیور
دنیا گولتان نزند که در آن دنیا دیگر پشیمانی سودی ندارد و همچنین بسیار یاد مرگ
کنید که انسان را از گناه باز می دارد.
سعی کنید تا آنجا که ممکن است نماز را در
اول وقت و به جماعت بخوانید. از قرآن جدا نشوید و هر روز مقداری از آیات قرآن را
تلاوت کنید و همیشه به این یاد باشید که همه تان بالاخره این راه را طی می کنید؛
بنابراین، حداکثر استفاده را از عمر باقیمانده بکنید و نگذارید به بطالت بگذرد.
خرما نتوان خورد از
این خار که کشتیم / دیبا نتوان بافت از این پشم که رشتیم
بر حرف معانی، خط عذری نکشیدیم / پهلوی کبائر
، حسناتی ننوشتیم
افسوس بر این عمر گرانمایه که بگذشت / ما از سر تقصیر و خطا در نگذشتیم
پیری و جوانی پی هم چون شب و
روزند / ما شب شد و روز آمد و بیدار نگشتیم
چون مرغ در این کنگره تا کی بتوان خواند؟ / یکروز نگه کن بر
این کنگره خشتیم
همچنین هر چقدر لباس و کتاب بی استفاده از من باقی می ماند بر حسب صلا حدید
خانواده به مستحق بدهید و همچنین بیست روز روزه قضا و در حدود سه ماه نماز قضا و
ده شب، نماز شب نذر دارم که انشاء الله خانوادهام اجیری تعیین کنند تا بر گردنم
نماند. از همه دوستان و آشنایان و مخصوصا خانواده ام می خواهم که مرا حلال کرده
وعفو کنند. در آخر همه را به خدای بزرگ می سپارم.
"التماس دعا"
عصر جمعه
28/9/1365
|
+| نوشته شده توسط
مقداد جلیلیان در دوشنبه بیست و نهم بهمن 1386
|
