حریم عشق را درگه بسی بالا تر از عقل است

X

sian,Iran, Iranian, Farsi, Weblogs, Blogs"> حریم عشق را درگه بسی بالا تر از عقل است شهدا نظر می کنند به وجه الله ، خدایا توفیق شفاعت شهدا را نصیب ما گردان

درگه عشق

Image and video hosting by TinyPic

در محضر شهدای مسجد جعفری کوی نصر ( گیشا ) ؛


	امام روح الله شهدا را قلمها می سازند و این قلمها هستند که شهید پرورند درباره وبلاگ شهدا ستارگانی در کهکشان هستند که با تمسک به آنها راه را می توان یافت . شهدا فرشتگانی بودند که در فرش زیستند که فرشیان را هادی و راهنما باشند . این وبلاگ قصد دارد با معرفی اجمالی شهدا ، زندگی نامه ، وصیت نامه ، خاطرات و هرآنچه که لازم باشد ، گامی در جهت آشنایی علاقه مندان و زنده نگه داشتن یاد و نام آنها نماید . ان اجری الا علی الله من فقط شفاعت می خواهم و بس در ضمن از کلیه عزیزانی که هرگونه اطلاعاتی در خصوص شهدای کوی نصر می توانند جمع آوری نمایند و یا حقیر را با پیشنهادات و انتقادات خود یاری نمایند خواهشمندم در صورت تمایل با بنده تماس حاصل نمایند ؛ 0912-1951282 dargaah.nasr@yahoo.com منتظر تماس شما عزیزان و خادمین به شهداء هستم . امام سید علی زنده نگه داشتن یاد شهداء کمتر ازشهادت نیست منوی اصلی صفحه نخست پست الكترونيك آرشيو مطالب فرهنگ ما ، فرهنگ شهادت است می گویند تاریخ مصرف جبهه و جنگ سپری شده است میگوییم :اتفاقا تاریخ مصرف صلح و آرامش در جهان سپری شده است می گویند : چرا هر از چند گاهی تابوتهای شدا را در شهر می چرخانند و توی خیا بان ها ترافیک براه می اندازند ؟ میگوییم : می خواهیم آنها را تشییع کنیم تا عافیت طلبان را به یاد هشت سال دفاع مقدی بیندازیم . می گویند : شما داغ مادران و خواهران شهداء را تازه می کنید . می گوییم : در عوض ، آنه دیگر چشم به راه شهیدانشان نخواهند نشست. می گویند : توی این تابوتها چیزی نیست ، همه اینها سیاه بازی است . می گوییم :خداوند چشمان شما را از دیدن آنها محروم کرده است ، تقصیر ما چیست ؟ ها می گویند: جنگ دیگر تمام شده است ولمان کنید می گوییم : جنگ با شما کاری ندارد ، از اول هم کاری نداشت . جنگ مردان خدا را می خواست که داوطلبانه خطر کردند و رفتند می گویند : شما چرا نمردید؟ میگوییم :قسمت نبود با مردان خدا پرواز کنیم .این شد با امثال شما زمین گیر شویم . عاقبت شور و شعور حسینی ، چیزی نیست جز شهادت پیوند های روزانه دیار کرد حریم دل بچه های قلم بحر آتشین باده پرست آرشیو پیوندهای روزانه شهادت هنر مردان خداست قلم برخیز سر در پیش گیریم بیا از فرط این خجلت بمیریم چه مردانی از این وادی گذشتند شبی رفتند و دیگر بر نگشتند چه مردانی ! قلم یاداوری کن میان ما و ایشان داوری کن کجا مانند ایشان می توان یافت کجا مردی پریشان می توان یافت همه در بند آب و نان اسیریم حقیر اندر حقیر اندر حقیریم شهیدان فکر آب و نان نکردند خدای خویش را پنهان نکردند در هفت آسمان را باز کردند در آن سوی زمان پرواز کردند نویسندگان مقداد جلیلیان مسلم جلیلیان بیژن یاور حجت الاسلام و المسلمین سید ابراهیم رئیسی امكان ندارد ايثار جز در راه خدا ايجاد شود، ايثار تنها در راه خدا امكان‌پذير است آرشیو مطالب هفته چهارم شهریور 1388 هفته اوّل شهریور 1388 هفته اوّل تیر 1388 هفته دوم خرداد 1388 هفته اوّل خرداد 1388 هفته چهارم اردیبهشت 1388 آرشيو شهید سید مرتضی آوینی مردمان این روزگار سخت از مرگ می ترسند و بنابراین شنیدن این سخنان برایشان دشوار است اما حقیقت آن است که زندگی انسان با مرگ در آمیخته است و بقایش با فنا پیش از ما میلیاردها نفر بر روی این کره ی خاکی زیسته اند و پس از ما نیز. اگر مولا علی علیه السلام می فرماید: « والله ابن ابی طالب با مرگ انسی آن چنان دارد که طفلی به پستان مادرش.» این انس که مولای ما از آن سخن میگوید چیزی فراتر از مرگ آگاهی است؛ طلب مرگ است طلب مرگ نه همچون پایانی بر زندگی. مرگ پایان زندگی نیست. مرگ آغاز حیاتی دیگر است؛ حیاتی که دیگر با فنا و مرگ در آمیخته نیست. حیاتی بی مرگ و مطلق. زندگی این عالم در میان دو عدم معنا می گیرد؛ عالم پس از مرگ همان عالم پیش از تولد است و انسان در بین این دو عدم فرصت زیستن دارد. زندگی دنیا با مرگ در آمیخته است؛ آرشیو موضوعی اخبار سیاسی شهید محمدحسین ایزدی شهید سید محمد حسینی شهید مسعود پتراکو شهید فرشاد امانخانی شهید فرامرز سبحانی شهید حسین جوادی شهید صفر شهابی شهید علی قمیان شهید عبدالله عبادی شهید علی مشهوری شهید علی سورانی شهید کیومرث شکراللهی شهید اکبر ملکی نوجدهی شهید مجتبی نظری عارف شهید سعید فامیل محمدی شهید محمد حسین باقر آبادی شهید آرش صادق نیت شهید محمود شهابی شهید محمد مرادی شهید داریوش قدرتی شهید حمید روشندل شهید مرتضی فهیم نیا شهید سعید خیر آبادی شهید محمد حسین باقر پور شهید سجاد نامجو شهید بهزاد حصاری شهید علی رضا کسروی شهید وحید درگاهی شهید ابراهیم لالی شهید محسن فرحزادی شهید پرویز سبحانی شهید اسکندر فخر آور شهید حمید رضا نادری نیا شهید محمد هادی طهماسبی شهید سید هادی میر حسینی شهید محمد کاظم زاده شهید هادی احمدی شهید فرامز شیخ آبادی شهدای کارگر شهید داریوش فرجی عکسهای ماندگار شهدا شهادت از دیدگاه ادیان اللهی شهادت در قرآن و روایات مقالات آدرس مزار شهداء اخبار مسجد جعفری هیئت محبان آل محمد از شهادت میگویند ....سید ابراهیم رئیسی دل نوشته ها کلام عشق خورشید در خاکریز سرداران شهید سلمان رشدی ها ، توطئه استعمار عارف سالک آیت الله بهجت شهدا شمع محفل بشرند امروز در مجالس و سخنرانی ها جای زیبای شهداء خالیست و یا اگر هم هست ، از آن بوی ریا و تظاهر می آید،خدایا تو را به حق شهداء ما را درزمره متظاهرین و ریا کاران قرار مده و توفیق شفاعت آن بزرگ مردان و آبرو مندان رانصیبما بگردان یاران و همراهان پایگاه اطلاع رسانی مقام معظم رهبری پایگاه اطلاع رسانی آیت الله وحید خراسانی پایگاه اطلاع رسانی آیت الله صافی گلپایگانی پایگاه اطلاع رسانی آیت الله مکارم شیرازی اندیشه قم سایت تخصصی شیعیان خبرگزاری فارس خبرگزاری مهر خبرگزاری ایسنا خبرگزاری ایرنا خبرگزاری شبستان بچه های قلم سایت سید مرتضی آوینی مرکز اطلاع رسانی شهید آوینی پایگاه اطاع رسانی دفاع مقدس حقوقدان جوان دیار کُرد مجاهد شهید ؛ دکتر مصطفی چمران مي‌خواستم كلمه شوم شمعي روشن مي‌كنم و بر تخته سنگي كنار دريا قرارش مي‌دهم و در كنار تخته سنگ مي‌نشينم و به شمع خيره مي‌شوم و گوش خو د را به موسيقي امواج مي‌سپارم. شمع و دريا، زير آسمان پرستاره، در دل ظلمت بي‌پايان شب و من دلسوخته بيقرار، همراه شمع مي‌سوزم و به دنبال او اشك مي‌ريزم و با امواج دريا به بي‌نهايت مي‌روم و تا ستارگان دور آسمان صعود مي‌كنم و دركهكشانها محو و نابود مي‌گردم... چه احساس عجيبي! چه تجربه زيبايي! چه نماز مقدسي! چه عبادت عميقي! چه عشق‌بازي سوزاني! چه شب قدري! چه معراج و صعودي و وحدتي! خدايا! تو را شكر مي‌كنم كه از قفس جسم، آزادم كردي. از زير فشار كوههاي غم نجاتم دادي. از ميان توفانهاي ظلمت و جهل و كفر بيرونم كشيدي. از گردابهاي خطرناك سقوط و يأس و پژمردگي و ذلت و مرگ نجاتم دادي. خدايا! تو را شكر مي‌كنم كه قلبم را با سوزش شمع، هماهنگ كردي. ديدگانم را به قدرت اشك، حيات دادي. روحم را با وسعت آسمان بي‌پايانت به نهايت، اتصال دادي. مرگ به سراغم مي‌آيد: آنقدر آرام و مطمئن به او نگاه مي‌كنم كه گويي خضر پيغمبرم رگبار گلوله به سويم جاري مي‌شود، آنقدر خونسرد و محكم مي‌گذرم كه گويي رويين‌تنم مردان جنگ ديده در برابرم به خاك و خون مي‌غلتند، آنقدر عادي تلقي مي‌كنم كه گويي قلبم از سنگ است كودكان تيرخورده از درد ضجه مي‌كنند. مادران داغ ديده فرياد مي‌كشند، زنان بيوه شيون مي‌كنند، اما من گويي احساس ندارم و رحم و شفقت در من وجود ندارد در عين حال نمي‌توانم مورچه‌يي را بيازارم. نمي‌خواهم دشمني كه قصد حيات من كرده است، از پاي درآورم در برابر لرزش يك برگ، دلم مي‌لرزد، در مقابل اشك يتيم، آب مي‌شوم. چشمك يك ستاره، قلبم را به خود جذب مي‌كند نسيم سحري روحم را به آسمانها مي‌برد. اين لطافت با آن خشونت، چگونه جمع شده است؟ ! خودم در تعجبم خدايا! از من سندي اگر بطلبي، قلبم را ارايه خواهم داد و اگر محصول عمرم را بطلبي، اشك را تقديمت خواهم كرد. خدايا! وجودم اشك شده است. همه وجودم از اشك مي‌جوشد، مي‌لرزد، مي‌سوزد و خاكستر مي‌شود. اشك شده‌ام و ديگر، هيچ. به من اجازه بده كه در جوارت قرباني شوم و برخاك ريخته شوم و از وجود اشكم، غنچه‌يي بشكفد كه نسيم عشق و عرفان و فداكاري از آن سرچشمه بگيرد. من، زاده توفانها و موج درياهايم. من حيات خود را مديون آتشفشانها و صاعقه‌ها هستم. آنگاه كه توفان خاموش شود و دريا آرام گردد، ديگر اثري از من وجود نخواهد داشت... خدايا! مي‌خواستم كه سر بر آسمانت بگذارم و زارزار بگريم تا همه عقده‌هاي فشرده شده در ضمير ناله خودم را آرام كنم. ناگفتني‌هاي فراوان داشتم كه مي‌خواستم با تو در ميان بگذارم رازهاي نهفته، نيازهاي سوزان دروني، آه‌هاي زنداني، ناله‌هاي فشرده شده، همه‌ وهمه را مي‌خواستم با تو بازگو كنم. آرزو داشتم كه لوح وجودم را در برابرت باز كنم و با سيلاب اشك، همه ناپاكي‌ها را بشويم تا همچو طفلي نوزاد، پاك و درخشان و معصوم گردم و از همه آلايش‌ها آزاد شوم و قلبم آيينه تمام‌نماي حقيقت گردد و روحم به ملكوت اعلي بپيوندد. در ميان طوفانهاي ظلمت، چشمان خسته خود را به نور بگشايم، زير دندانهاي اژدهاي مرگ، به فرشته رحمت متوجه شوم، تلخي شكنجه و درد و عذاب را كشش روح و خاطره‌هاي زيبا، شيرين و لذتبخش كنم. مي‌خواستم به دريا روم و قلب مالامال [از] دردم را به امواج خروشان بسپارم تا ضربه‌هاي موج، پاره‌هاي غم را از قلبم بكند و تكه‌تكه به دريا ببرد و قلبم را چون قطعه بلور، پاك و صاف بكند. مي‌خواستم شمع گردم و بخاطر نور، سرتاپا بسوزم. مي‌خواستم اشك شوم و عصاره وجودم را در پاك‌ترين و زيباترين شكلش به تو تقديم كنم. مي‌خواستم سوز گردم، ذوق گردم، شوق گردم، عشق گردم، روح گردم، موج گردم، شمع گردم، نور گردم، اشك گردم، شور گردم، و بالاخره كلمه شوم كه نخستين تجلي خداست RSS ترجمه قالب رضا امین زاده Powered By BLOGFA.COM


	دو یار و همرزم دیروز . رقیب امروز \|+\| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در یکشنبه دهم خرداد 1388 \|

بودیم و کسی پاس نمی داشت که هستیم ؛ باشد که نباشیم و بدانند که بودیم
این ناقابل ، کوششی است در راستای شناساندن گوشه ای !


	شهید گمنام شهید گمنام !! \|+\| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در پنجشنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1388 \|

بودیم و کسی پاس نمی داشت که هستیم ؛ باشد که نباشیم و بدانند که بودیم
این ناقابل ، کوششی است در راستای شناساندن گوشه ای !


	یادشان بخیر !!! \|+\| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در شنبه دوازدهم اردیبهشت 1388 \|

بودیم و کسی پاس نمی داشت که هستیم ؛ باشد که نباشیم و بدانند که بودیم
این ناقابل ، کوششی است در راستای شناساندن گوشه ای !


	وداع آخر با شهید تشیع جنازه شهید در صحن مسجد توسط دوستان و نمازگذاران مسجد جعفری چه سخت است وداع ! وچه سخت تر ، که وداع ، وداع آخر باشد ! همه انسا نها خود به میل خود دوست خویش را انتخاب می کنند و هر زمانی را که مناسب بدانند ، در آن فصلی نو را به اختیار خود آغاز می کنند . اما جدایی و وداع !! این رسم روزگار است ، آغاز با ما ، اما پایان با اوست . بسیاری از این دوستان اهل مسجد که اکنون بر سر تابوت ایستاده و به سینه می زنند و از غم جدایی دوست ، یار ، همسنگر ، هم مسجدی ، هم کلاسی و ... ناله سر داده و گریه می کنند ، روزگاری خود آغاز گر این رویداد بوده اند و امروز روزگار آنها را از هم جدا کرده است !! دوستان عزیزم !! با شما سخنی دارم ؛ شاید شما آن لحظه ای که بر سر تابوت ایستاده و ناله می زنی ، با یار خود اینگونه سخن می گفتی : من و تو با هم همسفر بودیم ، هم کلام بودیم ، نماز ها و دعا ها در این صحن مسجد که امروز جسم مطهر و بی جان تو در پایین محراب آن است ، خوانده ایم ! من و تو با هم وعده کرده بودیم ، که با هم شروع کنیم و با هم به پایان برسیم ، قرارمان این بود !! اما تو امروز رفته ای و من جا مانده ام !! تو با جسم بی جان به مسجد آمده ای و من با تمام وجودم بر تابوت تو ایستاده ام و اشک می ریزم ، تو بر دست های مردم آمده ای و من با پا های خود به وعده گاه هر روزمان آمده ام !! تو با جسم خونین ، من با دلی خون ! تو با چشم بسته ، من با چشمی پر خون !! تو با روح ، من با جسم ! تو با عشق ، من با غم !! تو با آرام ، من نالان ! تو خندان ، من گریان !! تو رفتی و من ماندم ؛ اما ای یار و همسنگرم ! با خون و جسم پاره پاره ات پیمان می بندم ؛ با بدن غرق به خونت پیمان می بندم ؛ به روح کبریایت سوگند می خورم ؛ که همیشه حافظ و پاسدار خونت باشم !!!! خون تو حافظ و پاسدار ؛ آرمان های بلند و رفیع اسلام و قرآن و اهل بیت و امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف و نائب بر حقش امام سید روح الله خمینی ( ره ) بوده وهست ، آرمان هایی که خون تو و دیگر همسنگرانم ، آبیاری درخت انقلابش را نمودند . آری ! من قسم می خورم ؛ که حافظ و پاسدار حریم خونت باشم ! و حال ای دوستان شهید ؛ من نسل بعد شما هستم ؛ از شما می پرسم ؟؟ آیا به قسم و سوگندی که بر سر جنازه همسنگرتان خوردید ، هنوز هم پایبند هستید ؟؟ آیا نگذاشته اید که هر جا و مکانی که هستید ، کسی پا بر روی آرمان های آنها بگذارد ؟ سخن بسیار است ، من هم تاب و توان گفتن ندارم ! اما از خدا می خواهم که اگر شما ، بر عهد و پیمان خود وفا نکردید ، خداوند شما را به تلنگری و گوشه چشمی در راه و مسیر قرار دهد . امید وارم که همه ما حافظ و پاسدار حرمت خون شهیدانمان باشیم . امین یا رب العالمین \|+\| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در دوشنبه شانزدهم اردیبهشت 1387 \|

بودیم و کسی پاس نمی داشت که هستیم ؛ باشد که نباشیم و بدانند که بودیم
این ناقابل ، کوششی است در راستای شناساندن گوشه ای !


	لحظه عروج و چه عاشقانه در خون خود خفته است \|+\| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در شنبه هفتم اردیبهشت 1387 \|

بودیم و کسی پاس نمی داشت که هستیم ؛ باشد که نباشیم و بدانند که بودیم
این ناقابل ، کوششی است در راستای شناساندن گوشه ای !


	عکسهای یادگاری عکس شماره ( 6 ) از راست به چپ : شهید محمد مرادی ، مهندس کیوان امام ( فرمانده فعلی پایگاه مقاومت شهدای کوی نصر ) \|+\| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در دوشنبه دوم اردیبهشت 1387 \|

بودیم و کسی پاس نمی داشت که هستیم ؛ باشد که نباشیم و بدانند که بودیم
این ناقابل ، کوششی است در راستای شناساندن گوشه ای !


	لحظه عروج چه آرام برای همیشه تاریخ آرمیده اند . روحشان شاد و یادشان گرامیباد . \|+\| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در پنجشنبه بیست و نهم فروردین 1387 \|

بودیم و کسی پاس نمی داشت که هستیم ؛ باشد که نباشیم و بدانند که بودیم
این ناقابل ، کوششی است در راستای شناساندن گوشه ای !


	چگونه می توان فراموش کرد ؟ مگر می توان آن ستاره های آسمان را فراموش کرد ؟؟؟ ندیدن ستارهها در تاریکی شب ؛ چیزی جز گم شدن در بیابان نیست ........ نمی توان فراموش کرد شهدا را !!! بیاییم بیاد شهدا دیگر گناه نکنیم !!! \|+\| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در یکشنبه هجدهم فروردین 1387 \|

بودیم و کسی پاس نمی داشت که هستیم ؛ باشد که نباشیم و بدانند که بودیم
این ناقابل ، کوششی است در راستای شناساندن گوشه ای !


	عکسهای یادگاری از راست به چپ : دکتر ایزدی ( برادر شهید ) ، ؟ ، شهید حجت الاسلام و المسلمین محمد حسین ایزدی \|+\| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در یکشنبه هجدهم فروردین 1387 \|

بودیم و کسی پاس نمی داشت که هستیم ؛ باشد که نباشیم و بدانند که بودیم
این ناقابل ، کوششی است در راستای شناساندن گوشه ای !


	عکسهای یادگاری عکس شماره ( 5 ) بالا از راست به چپ : مهندس کیوان امام ، شهید ، دکتر مسعود ضیایی ، دکتر محسن پرویز ، ؟ پایین از راست به چپ : مسعود روشندل ، ؟ ، ؟ این عکس در ایستگاه راه آهن تهران در هنگام اعزام به جهه گرفته شده است . \|+\| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در یکشنبه هجدهم فروردین 1387 \|

بودیم و کسی پاس نمی داشت که هستیم ؛ باشد که نباشیم و بدانند که بودیم
این ناقابل ، کوششی است در راستای شناساندن گوشه ای !


	عکسهای ماندگار عکس شماره ( 4 ) از چپ به راست : شهید مسعود پتراکو ، شهید سید محمد حسینی ؟؟ ، دکتر محسن پرویز \|+\| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در دوشنبه بیست و هفتم اسفند 1386 \|

بودیم و کسی پاس نمی داشت که هستیم ؛ باشد که نباشیم و بدانند که بودیم
این ناقابل ، کوششی است در راستای شناساندن گوشه ای !


	عکسهای ماندگار عکس شماره ( 3 ) از راست به چپ : شهید مسعود پتراکو ، شهید محمد حسینی ، دکتر مسعود ضیایی ، ؟؟ \|+\| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در دوشنبه بیست و هفتم اسفند 1386 \|

بودیم و کسی پاس نمی داشت که هستیم ؛ باشد که نباشیم و بدانند که بودیم
این ناقابل ، کوششی است در راستای شناساندن گوشه ای !


	عکسهای یادگاری عکس دسته جمعی در امام زاده داوود عکس شماره ( 1 ) از راست به چپ ردیف بالا : شهید مسعود پتراکو ، دکتر محسن پرویز ، دکتز ایزدی ( برادر شهید حجت الاسلام محمد حسین ایزدی) ردیف دوم : دکتر مسعود ضیایی ، شهید سید محمد حسینی از راست به چپ ردیف بالا : دکتر مسعود ضیایی ، شهید مسعود پتراکو ، دکتر محسن پرویز ، ؟؟ ، شهید سید محمد حسینی عکس شماره ( 2 ) \|+\| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در پنجشنبه بیست و سوم اسفند 1386 \|

بودیم و کسی پاس نمی داشت که هستیم ؛ باشد که نباشیم و بدانند که بودیم
این ناقابل ، کوششی است در راستای شناساندن گوشه ای !