حریم عشق را درگه بسی بالا تر از عقل است

درگه عشق

در محضر شهدای مسجد جعفری کوی نصر ( گیشا ) ؛


	امام روح الله شهدا را قلمها می سازند و این قلمها هستند که شهید پرورند درباره وبلاگ شهدا ستارگانی در کهکشان هستند که با تمسک به آنها راه را می توان یافت . شهدا فرشتگانی بودند که در فرش زیستند که فرشیان را هادی و راهنما باشند . این وبلاگ قصد دارد با معرفی اجمالی شهدا ، زندگی نامه ، وصیت نامه ، خاطرات و هرآنچه که لازم باشد ، گامی در جهت آشنایی علاقه مندان و زنده نگه داشتن یاد و نام آنها نماید . ان اجری الا علی الله من فقط شفاعت می خواهم و بس در ضمن از کلیه عزیزانی که هرگونه اطلاعاتی در خصوص شهدای کوی نصر می توانند جمع آوری نمایند و یا حقیر را با پیشنهادات و انتقادات خود یاری نمایند خواهشمندم در صورت تمایل با بنده تماس حاصل نمایند ؛ 0912-1951282 dargaah.nasr@yahoo.com منتظر تماس شما عزیزان و خادمین به شهداء هستم . امام سید علی زنده نگه داشتن یاد شهداء کمتر ازشهادت نیست منوی اصلی صفحه نخست پست الكترونيك آرشيو مطالب فرهنگ ما ، فرهنگ شهادت است می گویند تاریخ مصرف جبهه و جنگ سپری شده است میگوییم :اتفاقا تاریخ مصرف صلح و آرامش در جهان سپری شده است می گویند : چرا هر از چند گاهی تابوتهای شدا را در شهر می چرخانند و توی خیا بان ها ترافیک براه می اندازند ؟ میگوییم : می خواهیم آنها را تشییع کنیم تا عافیت طلبان را به یاد هشت سال دفاع مقدی بیندازیم . می گویند : شما داغ مادران و خواهران شهداء را تازه می کنید . می گوییم : در عوض ، آنه دیگر چشم به راه شهیدانشان نخواهند نشست. می گویند : توی این تابوتها چیزی نیست ، همه اینها سیاه بازی است . می گوییم :خداوند چشمان شما را از دیدن آنها محروم کرده است ، تقصیر ما چیست ؟ ها می گویند: جنگ دیگر تمام شده است ولمان کنید می گوییم : جنگ با شما کاری ندارد ، از اول هم کاری نداشت . جنگ مردان خدا را می خواست که داوطلبانه خطر کردند و رفتند می گویند : شما چرا نمردید؟ میگوییم :قسمت نبود با مردان خدا پرواز کنیم .این شد با امثال شما زمین گیر شویم . عاقبت شور و شعور حسینی ، چیزی نیست جز شهادت پیوند های روزانه دیار کرد حریم دل بچه های قلم بحر آتشین باده پرست آرشیو پیوندهای روزانه شهادت هنر مردان خداست قلم برخیز سر در پیش گیریم بیا از فرط این خجلت بمیریم چه مردانی از این وادی گذشتند شبی رفتند و دیگر بر نگشتند چه مردانی ! قلم یاداوری کن میان ما و ایشان داوری کن کجا مانند ایشان می توان یافت کجا مردی پریشان می توان یافت همه در بند آب و نان اسیریم حقیر اندر حقیر اندر حقیریم شهیدان فکر آب و نان نکردند خدای خویش را پنهان نکردند در هفت آسمان را باز کردند در آن سوی زمان پرواز کردند نویسندگان مقداد جلیلیان مسلم جلیلیان بیژن یاور حجت الاسلام و المسلمین سید ابراهیم رئیسی امكان ندارد ايثار جز در راه خدا ايجاد شود، ايثار تنها در راه خدا امكان‌پذير است آرشیو مطالب هفته چهارم شهریور 1388 هفته اوّل شهریور 1388 هفته اوّل تیر 1388 هفته دوم خرداد 1388 هفته اوّل خرداد 1388 هفته چهارم اردیبهشت 1388 آرشيو شهید سید مرتضی آوینی مردمان این روزگار سخت از مرگ می ترسند و بنابراین شنیدن این سخنان برایشان دشوار است اما حقیقت آن است که زندگی انسان با مرگ در آمیخته است و بقایش با فنا پیش از ما میلیاردها نفر بر روی این کره ی خاکی زیسته اند و پس از ما نیز. اگر مولا علی علیه السلام می فرماید: « والله ابن ابی طالب با مرگ انسی آن چنان دارد که طفلی به پستان مادرش.» این انس که مولای ما از آن سخن میگوید چیزی فراتر از مرگ آگاهی است؛ طلب مرگ است طلب مرگ نه همچون پایانی بر زندگی. مرگ پایان زندگی نیست. مرگ آغاز حیاتی دیگر است؛ حیاتی که دیگر با فنا و مرگ در آمیخته نیست. حیاتی بی مرگ و مطلق. زندگی این عالم در میان دو عدم معنا می گیرد؛ عالم پس از مرگ همان عالم پیش از تولد است و انسان در بین این دو عدم فرصت زیستن دارد. زندگی دنیا با مرگ در آمیخته است؛ آرشیو موضوعی اخبار سیاسی شهید محمدحسین ایزدی شهید سید محمد حسینی شهید مسعود پتراکو شهید فرشاد امانخانی شهید فرامرز سبحانی شهید حسین جوادی شهید صفر شهابی شهید علی قمیان شهید عبدالله عبادی شهید علی مشهوری شهید علی سورانی شهید کیومرث شکراللهی شهید اکبر ملکی نوجدهی شهید مجتبی نظری عارف شهید سعید فامیل محمدی شهید محمد حسین باقر آبادی شهید آرش صادق نیت شهید محمود شهابی شهید محمد مرادی شهید داریوش قدرتی شهید حمید روشندل شهید مرتضی فهیم نیا شهید سعید خیر آبادی شهید محمد حسین باقر پور شهید سجاد نامجو شهید بهزاد حصاری شهید علی رضا کسروی شهید وحید درگاهی شهید ابراهیم لالی شهید محسن فرحزادی شهید پرویز سبحانی شهید اسکندر فخر آور شهید حمید رضا نادری نیا شهید محمد هادی طهماسبی شهید سید هادی میر حسینی شهید محمد کاظم زاده شهید هادی احمدی شهید فرامز شیخ آبادی شهدای کارگر شهید داریوش فرجی عکسهای ماندگار شهدا شهادت از دیدگاه ادیان اللهی شهادت در قرآن و روایات مقالات آدرس مزار شهداء اخبار مسجد جعفری هیئت محبان آل محمد از شهادت میگویند ....سید ابراهیم رئیسی دل نوشته ها کلام عشق خورشید در خاکریز سرداران شهید سلمان رشدی ها ، توطئه استعمار عارف سالک آیت الله بهجت شهدا شمع محفل بشرند امروز در مجالس و سخنرانی ها جای زیبای شهداء خالیست و یا اگر هم هست ، از آن بوی ریا و تظاهر می آید،خدایا تو را به حق شهداء ما را درزمره متظاهرین و ریا کاران قرار مده و توفیق شفاعت آن بزرگ مردان و آبرو مندان رانصیبما بگردان یاران و همراهان پایگاه اطلاع رسانی مقام معظم رهبری پایگاه اطلاع رسانی آیت الله وحید خراسانی پایگاه اطلاع رسانی آیت الله صافی گلپایگانی پایگاه اطلاع رسانی آیت الله مکارم شیرازی اندیشه قم سایت تخصصی شیعیان خبرگزاری فارس خبرگزاری مهر خبرگزاری ایسنا خبرگزاری ایرنا خبرگزاری شبستان بچه های قلم سایت سید مرتضی آوینی مرکز اطلاع رسانی شهید آوینی پایگاه اطاع رسانی دفاع مقدس حقوقدان جوان دیار کُرد مجاهد شهید ؛ دکتر مصطفی چمران مي‌خواستم كلمه شوم شمعي روشن مي‌كنم و بر تخته سنگي كنار دريا قرارش مي‌دهم و در كنار تخته سنگ مي‌نشينم و به شمع خيره مي‌شوم و گوش خو د را به موسيقي امواج مي‌سپارم. شمع و دريا، زير آسمان پرستاره، در دل ظلمت بي‌پايان شب و من دلسوخته بيقرار، همراه شمع مي‌سوزم و به دنبال او اشك مي‌ريزم و با امواج دريا به بي‌نهايت مي‌روم و تا ستارگان دور آسمان صعود مي‌كنم و دركهكشانها محو و نابود مي‌گردم... چه احساس عجيبي! چه تجربه زيبايي! چه نماز مقدسي! چه عبادت عميقي! چه عشق‌بازي سوزاني! چه شب قدري! چه معراج و صعودي و وحدتي! خدايا! تو را شكر مي‌كنم كه از قفس جسم، آزادم كردي. از زير فشار كوههاي غم نجاتم دادي. از ميان توفانهاي ظلمت و جهل و كفر بيرونم كشيدي. از گردابهاي خطرناك سقوط و يأس و پژمردگي و ذلت و مرگ نجاتم دادي. خدايا! تو را شكر مي‌كنم كه قلبم را با سوزش شمع، هماهنگ كردي. ديدگانم را به قدرت اشك، حيات دادي. روحم را با وسعت آسمان بي‌پايانت به نهايت، اتصال دادي. مرگ به سراغم مي‌آيد: آنقدر آرام و مطمئن به او نگاه مي‌كنم كه گويي خضر پيغمبرم رگبار گلوله به سويم جاري مي‌شود، آنقدر خونسرد و محكم مي‌گذرم كه گويي رويين‌تنم مردان جنگ ديده در برابرم به خاك و خون مي‌غلتند، آنقدر عادي تلقي مي‌كنم كه گويي قلبم از سنگ است كودكان تيرخورده از درد ضجه مي‌كنند. مادران داغ ديده فرياد مي‌كشند، زنان بيوه شيون مي‌كنند، اما من گويي احساس ندارم و رحم و شفقت در من وجود ندارد در عين حال نمي‌توانم مورچه‌يي را بيازارم. نمي‌خواهم دشمني كه قصد حيات من كرده است، از پاي درآورم در برابر لرزش يك برگ، دلم مي‌لرزد، در مقابل اشك يتيم، آب مي‌شوم. چشمك يك ستاره، قلبم را به خود جذب مي‌كند نسيم سحري روحم را به آسمانها مي‌برد. اين لطافت با آن خشونت، چگونه جمع شده است؟ ! خودم در تعجبم خدايا! از من سندي اگر بطلبي، قلبم را ارايه خواهم داد و اگر محصول عمرم را بطلبي، اشك را تقديمت خواهم كرد. خدايا! وجودم اشك شده است. همه وجودم از اشك مي‌جوشد، مي‌لرزد، مي‌سوزد و خاكستر مي‌شود. اشك شده‌ام و ديگر، هيچ. به من اجازه بده كه در جوارت قرباني شوم و برخاك ريخته شوم و از وجود اشكم، غنچه‌يي بشكفد كه نسيم عشق و عرفان و فداكاري از آن سرچشمه بگيرد. من، زاده توفانها و موج درياهايم. من حيات خود را مديون آتشفشانها و صاعقه‌ها هستم. آنگاه كه توفان خاموش شود و دريا آرام گردد، ديگر اثري از من وجود نخواهد داشت... خدايا! مي‌خواستم كه سر بر آسمانت بگذارم و زارزار بگريم تا همه عقده‌هاي فشرده شده در ضمير ناله خودم را آرام كنم. ناگفتني‌هاي فراوان داشتم كه مي‌خواستم با تو در ميان بگذارم رازهاي نهفته، نيازهاي سوزان دروني، آه‌هاي زنداني، ناله‌هاي فشرده شده، همه‌ وهمه را مي‌خواستم با تو بازگو كنم. آرزو داشتم كه لوح وجودم را در برابرت باز كنم و با سيلاب اشك، همه ناپاكي‌ها را بشويم تا همچو طفلي نوزاد، پاك و درخشان و معصوم گردم و از همه آلايش‌ها آزاد شوم و قلبم آيينه تمام‌نماي حقيقت گردد و روحم به ملكوت اعلي بپيوندد. در ميان طوفانهاي ظلمت، چشمان خسته خود را به نور بگشايم، زير دندانهاي اژدهاي مرگ، به فرشته رحمت متوجه شوم، تلخي شكنجه و درد و عذاب را كشش روح و خاطره‌هاي زيبا، شيرين و لذتبخش كنم. مي‌خواستم به دريا روم و قلب مالامال [از] دردم را به امواج خروشان بسپارم تا ضربه‌هاي موج، پاره‌هاي غم را از قلبم بكند و تكه‌تكه به دريا ببرد و قلبم را چون قطعه بلور، پاك و صاف بكند. مي‌خواستم شمع گردم و بخاطر نور، سرتاپا بسوزم. مي‌خواستم اشك شوم و عصاره وجودم را در پاك‌ترين و زيباترين شكلش به تو تقديم كنم. مي‌خواستم سوز گردم، ذوق گردم، شوق گردم، عشق گردم، روح گردم، موج گردم، شمع گردم، نور گردم، اشك گردم، شور گردم، و بالاخره كلمه شوم كه نخستين تجلي خداست RSS ترجمه قالب رضا امین زاده Powered By BLOGFA.COM


	جهاد در اسلام فضیلت مجاهدان درسخن پیامبر گرامی اسلام (ص) هر قوم و ملتى براى شهداى خود احترام خاصى قائل است ولى بدون اغراق ، آن احترامى که اسلام براى شهداىراه خدا قائل شده است بى نظیر است ، روایت زیر نمونه روشنى از احترامى است که اسلام براى شهداء قائل شده و در پرتو همین تعلیمات بود که یک جمعیت محدود عقب افتاده آنچنان قدرت و نیرو گرفتند که بزرگترین امپراطوریهاى جهان را بزانو در آوردند . امام رضا (ع) از امام علی(ع) چنین نقل میکند که هنگامى که حضرت ، مشغول خطبه بود و مردم را تشویق به جهاد میکرد ، جوانى برخاست و عرض کرد : اى امیر مؤمنان ! فضیلت جنگجویان در راه خدا را براى من تشریح کن امام در پاسخ فرمود : من بر مرکب پیغمبر (ص) و پشت سر آنحضرت سوار بودم و از غزوه ذات السلاسل برمى گشتیم همین سؤالى را که تو از من نمودى من از پیامبر اکرم (ص)کردم . پیامبر (ص) فرمود : هنگامى که جنگجویان ، تصمیم بر شرکت در میدان جهاد میگیرند خداوند آزادى از آتش دوزخ را براى آنها مقرر میدارد . و هنگامى که سلاح بر میدارند و آماده میدان میشوند فرشتگان بوجود آنها افتخار میکنند . و هنگامى که همسر و فرزند و بستگان آنها با آنها خداحافظى میکنند ، از گناهان خود خارج مى شوند ... از این موقع آنها هیچ کارى نمیکنند مگر اینکه پاداش آن ، مضاعف میگردد و در برابر هرروز پاداش عبادت هزار عابد براى آنها نوشته میشود ... و هنگامى که با دشمنان روبرو مى شوند ، مردم جهان ، نمیتوانند میزان ثواب آنها را درک کنند . و هنگامى که گام به میدان براى نبرد بگذارند و نیزه ها و تیرها رد و بدل شود ، و جنگ تن بتن شروع گردد ، فرشتگان با پر و بال خود اطراف آنها را میگیرند و از خدا تقاضا میکنند که در میدان ، ثابت قدم باشند ، در این هنگام منادى صدا میزند الجنة تحت ظلال السیوف : بهشت در سایه شمشیرها است ، در این هنگام ضربات دشمن بر پیکر شهید ، ساده تر و گواراتر از نوشیدن آب خنک در روز گرم تابستان است . و هنگامى که شهید از مرکب فرو مى غلطد ، هنوز به زمین نرسیده ، حوریان بهشتى به استقبال او مى شتابند و نعمتهاى بزرگ معنوى و مادى که خدا براى او فراهم ساخته است ، براى او شرح میدهند . و هنگامى که شهید بروى زمین قرار میگیرد ، زمین میگوید : ''آفرین بر روح پاکیزه اى که از بدن پاکیزه پرواز میکند ، بشارت باد بر تو ، ان لک ما لا عین رأت و لا اذن سمعت و لا خطر على قلب بشر : نعمتهائى در انتظار تو است که هیچ چشمى ندیده و هیچ گوشى نشنیده و بر قلب هیچ انسانى خطور نکرده است و خداوند مى فرماید : من سرپرست بازماندگان اویم ، هر کس آنها را خشنود کند مرا خشنود کرده است و هر کس آنها را به خشم آورد مرا به خشم آورده است ...'' کتاب قیام و انقلاب مهدی ،صفحه 77-75 \|+\| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در شنبه دوازدهم اردیبهشت 1388 \|

بودیم و کسی پاس نمی داشت که هستیم ؛ باشد که نباشیم و بدانند که بودیم
این ناقابل ، کوششی است در راستای شناساندن گوشه ای !

شهادت در راه خدا ، تجارت است

تجارت در راه خدا
آیات 10 تا 14 سوره مباره صف

اين آيات مؤ منين را به ايمان به خدا و رسول او و به جهاد در راه خدا دعوت نموده ، و آ نان را به مغفرت و جنت در آخرت ، و نصرت و فتح در دنيا وعده اى جميل مى دهد، و ايشان را دعوت مى كند به اينكه نسبت به وعده نصرت خدا و تاءييد او اعتماد كنند.
اين دو معنايى كه گفتيم غرض نهايى سوره است ، و مطالبى كه در آيات قبلى بود جنبه زمينه چينى براى اين دو معنا را داشت .

يَأَيهَا الَّذِينَ ءَامَنُوا هَلْ أَدُلُّكمْ عَلى تجَرَةٍ تُنجِيكم مِّنْ عَذَابٍ أَلِيمٍ

استفهام در اين آيه جنبه پيشنهادى را دارد كه در معناى امر است .
كلمه ((تجارة )) - به طورى كه راغب گفته - به معناى تصرف در سرمايه به منظور به دست آوردن سود است ، و در كلام عرب به غير از اين كلمه هيچ كلمه اى نيست كه بعد از حرف ((تا)) حرف ((جيم )) آمده باشد.
در اين آيه شريفه ايمان و جهاد تجارت به حساب آمده كه سرمايه اش ‍ جان آدمى ، و ربح آن نجات از عذاب دردناك است ، و آيه شريفه در معناى اين آيه است :

((ان اللّه اشترى من المؤ منين انفسهم و اموالهم بان لهم الجنه يقاتلون فى سبيل اللّه فيقتلون و يقتلون ... فاستبشروا ببيعكم الذى بايعتم به .))

خداى عزوجل با نكره آوردن كلمه ((تجاره )) آن را بزرگ داشته . فرمود: ((شما را به تجارتى راه بنمايم )) يعنى به تجارتى مهم و عظيم و جليل القدر.

و در بيان ربح آن هم كه همان نجات از عذاب است ، بيان نكرد چه عذابى است ، و فرمود عذابى تا بفهماند آنقدر بزرگ است كه در بيان نمى گنجد.
و مصداق اين نجات كه وعده اش را داده ، همان مغفرت و جنت است ، و به همين جهت در نوبت دوم جمله ((يغفر لكم ذنوبكم و يدخلكم جنات ...))، را بدل از آن نجات آورد، و اما نصرت و فتح كه آن دو را نيز وعده داده ، مصداق نجات نبودند، بلكه خارج از آن بودند، و به همين جهت آن دو را جداگانه ذكر كرد، و نفرمود: ((يغفر لكم ذنوبكم و يدخلكم جنات و ينصركم و يفتح لكم )) - نجات از عذاب همين است كه گناهانتان را مى آمرزد، و به جنات داخلتان مى كند، و بر دشمنان پيروزتان نموده ، فتح نصيبتان مى كند بلكه ميان مغفرت و جنت و نصرت و فتح فاصله انداخت ، و فرمود:

((و اخرى تحبونها نصر من اللّه و فتح قريب ))

پس خواننده عزيز بايد از اين نكته غافل نماند.
تجارتى كه شما را از عذاب اليم نجات مى دهد و مغفرت و جنت و نصرت و فتح در پى دارد

تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ رَسولِهِ وَ تجَهِدُونَ فى سبِيلِ اللَّهِ بِأَمْوَلِكمْ وَ أَنفُسِكُمْ ...

اين آيه شريفه جمله استينافى و جديد است ، كه مى خواهد كلمه تجارت را كه در آ يه قبلى پيشنهاد كرده بود براى آنان تفسير كند، گويا شخصى پرسيده اين تجارت چيست ؟
و در پاسخ فرمود اين تجارت است كه به خدا و رسولش ايمان آورده ، در راه او با مال و جانتان جهاد كنيد. و اگر ايمان به رسول را با ايمان به خدا ذكر كرد، براى اين بود كه بفهماند اطاعت رسول در آنچه دستور مى دهد واجب است ، و گرنه ايمان به خدا بدون ايمان به رسول معنا ندارد، چون اين رسول است كه به ايمان به خدا دعوت مى كند، همچنان كه فرموده :

((ان الذين يكفرون باللّه و رسله و يريدون ان يفرقوا بين اللّه و رسله ... اولئك هم الكافرون حقا)). ((ذلكم خير لكم ان كنتم تعلمون ))

- يعنى اين كه گفتيم : به خدا و رسولش ايمان بياوريد، و چنين و چنان كنيد، خير خود شما را در نظر گرفتيم اگر به راستى از اهل علم باشيد. و اما جاهلان ، اعمالشان قابل اعتناء نيست ، و معيار قرار نمى گيرد.
بعضى از مفسرين گفته اند: مراد اين است كه اگر شما اهل علم و فهم باشيد، خير بودن اين تجارت را درك مى كنيد.

يَغْفِرْ لَكمْ ذُنُوبَكمْ وَ يُدْخِلْكمْ جَنَّتٍ تجْرِى مِن تحْتهَا الاَنهَرُ ...

اين جمله جواب شرطى است كه در ظاهر كلام نيامده ، ولى از آيه قبلى فهميده مى شود، و تقدير كلام اين است كه : ((ان تومنوا باللّه و رسوله و تجاهدوا فى سبيله يغفر لكم ذنوبكم ...)).
در آيه شريفه مورد بحث كلمه ((ذنوبكم )) مطلق آمده ، يعنى نفرمود كدام گناه آمرزيده مى شود. و از اين اطلاق مى توانيم نتيجه بگيريم كه تمامى گناهان با شرايطى كه ذكر شده آمرزيده مى شود. اعتبار عقلى هم مساعد با اين معنا است ، چون اين آمرزش در آيه شريفه مقدمه داخل شدن در بهشت جاودان ذكر شده ، و معنا ندارد كه كسى داخل چنين بهشتى بشود، در حالى كه پاره اى از گناهانش آمرزيده نشده باشد. و اى بسا به منظور اشاره به همين نكته بوده كه دنبال آيه فرموده :

((و مساكن طيبه فى جنات عدن ))

يعنى جناتى ثابت و دائمى . پس دائمى و ثابت بودن آن جنات خود اشاره است به اينكه مغفرت مزبور در آيه شامل همه گناهان مى شود.
علاوه بر اين ، در آيه شريفه ميان ثمن و مثمن معامله ، مقابله واقع شده . آنچه مومن به خدا مى دهد، متاع قليل دنياى ناپايدار است ، و آنچه خدا به وعده داده تا او را دلخوش سازد تا با طيب نفس و اراده اى قوى به معامله اقدام كند و خود را قربانى نمايد متاع و زندگى دائمى و باقى است ، و به همين جهت به منظور تاءكيد اين مطلب در آخر فرمود: ((ذلك الفوز العظيم )).

وَ أُخْرَى تحِبُّونهَا نَصرٌ مِّنَ اللَّهِ وَ فَتْحٌ قَرِيبٌ ...

اين آيه عطف است بر جمله ((يغفر لكم ...)) و كلمه ((اخرى )) صفتى است كه در جاى موصوف به كار رفته ، و نيز خبرى است براى مبتدائى كه حذف شده ، و جمله ((نصر من اللّه و فتح قريب )) بيان كلمه ((اخرى )) است ، و تقدير كلام اين است : ((و لكم نعمه - و يا خصله - اخرى تحبونها و هى نصر من اللّه و فتح عاجل - و شما نعمتى - و يا خصلتى - ديگر داريد، كه دوستش داريد، و آن عبارت است از نصرتى از خدا و فتحى نزديك و جمله ((و بشر المؤ منين )) عطف است بر چيزى كه از جمله سابق فهميده مى شد، گويا فرموده : ((قل يا ايها الذين امنوا هل ادلكم ...))، و ((بشر المؤ منين )).
اين بشارت در مقابل بشارتى است كه در آيه شريفه زير واقع شده ، مى فرمايد:
((ان اللّه اشترى من المؤ منين انفسهم و اموالهم بان لهم الجنه ... فاستبشروا ببيعكم الذى بايعتم به

و از اين محاذات و مقابله روشن مى شود كه مژده اى هم كه در آيه مورد بحث داده شده ، در خصوص نصرت و فتح نيست ، بلكه مجموع پاداشهايى است كه خدا در دنيا و آخرت مى دهد.
همه اين مطالب امورى است كه از آيه شريفه به كمك سياق و اعراب كلماتش استفاده مى شود، ولى مفسرين در معناى آيه سخنانى ديگر گفته اند كه سياق ، آن طور كه بايد با آن مساعد نيست ، و به همين جهت از نقل آن خوددارى كرديم . بعضى هم احتمال داده اند كه جمله
((و بشر المؤ منين )) استينافى و جديد باشد.

معناى اينكه فرمود: ((كونوا انصار الله ...))

يَأَيهَا الَّذِينَ ءَامَنُوا كُونُوا أَنصارَ اللَّهِ ...

يعنى آنقدر دين خدا را يارى كنيد كه به اين علامت شناخته شويد. بنابر اين ، آيه شريفه جنبه ترقى نسبت به آيه قبلى دارد كه مى فرمود ((هل ادلكم ...))، در نتيجه برگشت معناى هر دو آيه به اين مى شود: با جان و مال خود تجارت كنيد، و خدا را با ايمان و جهاد در راه او يارى نماييد، و بر يارى خود دوام و ثبات داشته باشيد.
و منظور از يارى كردن خدا يارى پيامبر خدا در پيش گرفتن راهى است كه آدمى را با بصيرت به سوى خدا مى كشاند، همچنان كه در جاى ديگر فرموده :

((قل هذه سبيلى ادعوا الى اللّه على بصيره انا و من اتبعنى )).

دليل بر اينكه منظور از يارى خدا، يارى دين خدا و پيامبر خدا است ، است كه جمله ((كونوا انصار اللّه )) را تشبيه مى كند به گفتار عيسى (عليه السلام )، مى فرمايد:

((كما قال عيسى بن مريم للحواريين من انصارى الى اللّه قال الحواريون نحن انصار اللّه -"

همان طور كه عيسى بن مريم به حواريين گفت : چه كسى ياور من به سوى خدا)) است ؟ حواريين گفتند ماييم انصار خدا پس انصار خدا بودن حواريين معنايش ‍ اين بود كه انصار عيسى بن مريم باشند در پيمودن راه خدا، و توجه به آن درگاه . و راه خدا همان توحيد و اخلاص عبادت براى خداى سبحان است . پس ، ازجمله ((نحن انصار اللّه )) محاذى و مقابل جمله ((من انصارى الى اللّه )) قرار گرفته ، و مطابق آن واقع شده ، معلوم مى شود كه معناى هر دو جمله يكى است ، يعنى معناى جمله ((نحن انصار اللّه )) هم ((من انصارى الى اللّه )) است . پس اينكه مخاطبين در جمله ((يا ايها الذين امنوا كونوا انصار اللّه )) انصار خدا باشند، معنايش اين است كه انصار رسول خدا (صلى اللّه عليه و آله وسلم ) در نشر دعوت و اعلاى كلمه حق باشند، و در اين راه جهاد كنند، و اين همان ايمان آوردن به رسول خدا (صلى اللّه عليه و آله وسلم )، و اطاعت قاطع و صادق او در اوامر و نواهى او است ، همچ نان كه از سياق آيات سوره هم همين معنا استفاده مى شود.

((فامنت طائفه من بنى اسرائيل و كفرت طائفه فايدنا الذين امنوا على عدوهم فاصبحوا ظاهرين )) - اين قسمت از آيه شريفه به ماجرا و سرانجام پيشنهاد عيسى (عليه السلام ) اشاره نموده ، بيان مى كند كه بنى اسرائيل دو طائفه شدند، يكى حواريين بودند كه به وى ايمان آوردند، و طائفه اى ديگر كه كفر ورزيدند، و خداى تعالى مؤ منين را بر كفار كه دشمن ايشان بودند غلبه داد، و بعد از آنكه روزگارى دراز تو سرى خور آنان بودند، سرور ايشان شدند.
در اين قسمت از آيه اشاره است به اينكه امت پيامبر اسلام هم عين اين سر نوشت را دارند، آنها نيز مانند امت عيسى دو طائفه مى شوند يكى مومن ، و ديگرى كافر. و اگر مؤ منين ، خداى تعالى را كه در مقام نصرت خواهى از آنان برآمده اجابت كردند، و پاس حرمت دستورات او را نگه داشتند، خداى تعالى هم ايشان را عليه دشمنان شاءن نصرت داده ، و همان طور كه مؤ منين به عيسى بعد از روزگارى مذلت به آقايى رسيدند، ايشان را نيز بر دشمنان خود سرورى مى بخشد.
خداى تعالى در آخر داستانهاى عيسى در سوره آل عمران به اين داستان اشاره نموده ، مى فرمايد:

((فلما احس عيسى منهم الكفر قال من انصارى الى اللّه قال الحواريون نحن انصار اللّه ))

و اين قصه در شش ‍ آيه از آن سوره آمده كه دقت در آنها معناى آيه مورد بحث را روشن مى سازد.

بحث روايتى
(چند روايت درباره تجارت نجات دهنده ، حواريون عيسى (عليه السلام ..)
در تفسير قمى در روايتى كه ابى الجارود از امام ابى جعفر در تفسير آيه

((يا ايها الذين امنوا هل ادلكم على تجاره تنجيكم من عذاب اليم ))

نقل كرده فرموده : اصحاب گفتند: چه خوب بود مى فهميديم اين تجارت چيست كه اگر بفهميم جان و مال و حتى اولادمان را هم در به دست آوردن آن مى داديم .

خداى تعالى فرمود:

((تومنون باللّه و رسوله و تجاهدون فى سبيل اللّه باموالكم ... ذلك الفوز العظيم )).

مؤ لف : اين معنا از طريق اهل سنت نيز روايت شده .
و در همان تفسير در ذيل آيه ((و اخرى تحبونها نصر من اللّه و فتح قريب )) آمده كه امام فرمود:
يعنى فتح امام قائم .
و در روايتى ديگر فرموده : فتح مكه .
و در كتاب احتجاج از اميرالمؤ منين (عليه السلام ) آمده كه در ضمن حديثى فرمود: زمين هيچ وقت از عالمى كه مايحتاج خلق را بيان كند و متعلمى كه در راه نجات به دنبال علماء مى رود، خالى نبوده ، هر چند كه اين دو طائفه هميشه در اقليت بوده اند. و خداى تعالى اين معنا را در امت انبياى گذشته بيان نموده است ، و آن امت ها را مثل براى آيندگان كرده ، مثل اين كلامش كه درباره حواريين عيسى (عليه السلام ) مى فرمايد: عيسى به ساير بنى اسرائيل گفت:

((من انصارى الى اللّه قال الحواريون نحن انصار اللّه امنا باللّه و اشهد بانا مسلمون )).

مؤ لف : اين روايت هر چند در تفسير آيه آل عمران وارد شده ، ولى درباره آيه مورد بحث نيز فائده مى دهد.
و در الدر المنثور است كه ابن اسحاق و ابن سعد از عبداللّه بن ابى بكر بن محمد بن عمرو بن حزم روايت كرده اند كه گفت : رسول خدا (صلى اللّه عليه و آله وسلم ) به آن چند نفرى كه در عقبه ديدارش كردند فرمود: از بين خود دوازده نفر را به عنوان كفيل قوم خود به من معرفى كنيد، همان طور كه حواريون عيسى بن مريم كفيل قوم خود بودند.

تفسیر المیزان جلد 19

|+| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در دوشنبه دوم اردیبهشت 1387 |