حریم عشق را درگه بسی بالا تر از عقل است

درگه عشق

در محضر شهدای مسجد جعفری کوی نصر ( گیشا ) ؛


	امام روح الله شهدا را قلمها می سازند و این قلمها هستند که شهید پرورند درباره وبلاگ شهدا ستارگانی در کهکشان هستند که با تمسک به آنها راه را می توان یافت . شهدا فرشتگانی بودند که در فرش زیستند که فرشیان را هادی و راهنما باشند . این وبلاگ قصد دارد با معرفی اجمالی شهدا ، زندگی نامه ، وصیت نامه ، خاطرات و هرآنچه که لازم باشد ، گامی در جهت آشنایی علاقه مندان و زنده نگه داشتن یاد و نام آنها نماید . ان اجری الا علی الله من فقط شفاعت می خواهم و بس در ضمن از کلیه عزیزانی که هرگونه اطلاعاتی در خصوص شهدای کوی نصر می توانند جمع آوری نمایند و یا حقیر را با پیشنهادات و انتقادات خود یاری نمایند خواهشمندم در صورت تمایل با بنده تماس حاصل نمایند ؛ 0912-1951282 dargaah.nasr@yahoo.com منتظر تماس شما عزیزان و خادمین به شهداء هستم . امام سید علی زنده نگه داشتن یاد شهداء کمتر ازشهادت نیست منوی اصلی صفحه نخست پست الكترونيك آرشيو مطالب فرهنگ ما ، فرهنگ شهادت است می گویند تاریخ مصرف جبهه و جنگ سپری شده است میگوییم :اتفاقا تاریخ مصرف صلح و آرامش در جهان سپری شده است می گویند : چرا هر از چند گاهی تابوتهای شدا را در شهر می چرخانند و توی خیا بان ها ترافیک براه می اندازند ؟ میگوییم : می خواهیم آنها را تشییع کنیم تا عافیت طلبان را به یاد هشت سال دفاع مقدی بیندازیم . می گویند : شما داغ مادران و خواهران شهداء را تازه می کنید . می گوییم : در عوض ، آنه دیگر چشم به راه شهیدانشان نخواهند نشست. می گویند : توی این تابوتها چیزی نیست ، همه اینها سیاه بازی است . می گوییم :خداوند چشمان شما را از دیدن آنها محروم کرده است ، تقصیر ما چیست ؟ ها می گویند: جنگ دیگر تمام شده است ولمان کنید می گوییم : جنگ با شما کاری ندارد ، از اول هم کاری نداشت . جنگ مردان خدا را می خواست که داوطلبانه خطر کردند و رفتند می گویند : شما چرا نمردید؟ میگوییم :قسمت نبود با مردان خدا پرواز کنیم .این شد با امثال شما زمین گیر شویم . عاقبت شور و شعور حسینی ، چیزی نیست جز شهادت پیوند های روزانه دیار کرد حریم دل بچه های قلم بحر آتشین باده پرست آرشیو پیوندهای روزانه شهادت هنر مردان خداست قلم برخیز سر در پیش گیریم بیا از فرط این خجلت بمیریم چه مردانی از این وادی گذشتند شبی رفتند و دیگر بر نگشتند چه مردانی ! قلم یاداوری کن میان ما و ایشان داوری کن کجا مانند ایشان می توان یافت کجا مردی پریشان می توان یافت همه در بند آب و نان اسیریم حقیر اندر حقیر اندر حقیریم شهیدان فکر آب و نان نکردند خدای خویش را پنهان نکردند در هفت آسمان را باز کردند در آن سوی زمان پرواز کردند نویسندگان مقداد جلیلیان مسلم جلیلیان بیژن یاور حجت الاسلام و المسلمین سید ابراهیم رئیسی امكان ندارد ايثار جز در راه خدا ايجاد شود، ايثار تنها در راه خدا امكان‌پذير است آرشیو مطالب هفته چهارم شهریور 1388 هفته اوّل شهریور 1388 هفته اوّل تیر 1388 هفته دوم خرداد 1388 هفته اوّل خرداد 1388 هفته چهارم اردیبهشت 1388 آرشيو شهید سید مرتضی آوینی مردمان این روزگار سخت از مرگ می ترسند و بنابراین شنیدن این سخنان برایشان دشوار است اما حقیقت آن است که زندگی انسان با مرگ در آمیخته است و بقایش با فنا پیش از ما میلیاردها نفر بر روی این کره ی خاکی زیسته اند و پس از ما نیز. اگر مولا علی علیه السلام می فرماید: « والله ابن ابی طالب با مرگ انسی آن چنان دارد که طفلی به پستان مادرش.» این انس که مولای ما از آن سخن میگوید چیزی فراتر از مرگ آگاهی است؛ طلب مرگ است طلب مرگ نه همچون پایانی بر زندگی. مرگ پایان زندگی نیست. مرگ آغاز حیاتی دیگر است؛ حیاتی که دیگر با فنا و مرگ در آمیخته نیست. حیاتی بی مرگ و مطلق. زندگی این عالم در میان دو عدم معنا می گیرد؛ عالم پس از مرگ همان عالم پیش از تولد است و انسان در بین این دو عدم فرصت زیستن دارد. زندگی دنیا با مرگ در آمیخته است؛ آرشیو موضوعی اخبار سیاسی شهید محمدحسین ایزدی شهید سید محمد حسینی شهید مسعود پتراکو شهید فرشاد امانخانی شهید فرامرز سبحانی شهید حسین جوادی شهید صفر شهابی شهید علی قمیان شهید عبدالله عبادی شهید علی مشهوری شهید علی سورانی شهید کیومرث شکراللهی شهید اکبر ملکی نوجدهی شهید مجتبی نظری عارف شهید سعید فامیل محمدی شهید محمد حسین باقر آبادی شهید آرش صادق نیت شهید محمود شهابی شهید محمد مرادی شهید داریوش قدرتی شهید حمید روشندل شهید مرتضی فهیم نیا شهید سعید خیر آبادی شهید محمد حسین باقر پور شهید سجاد نامجو شهید بهزاد حصاری شهید علی رضا کسروی شهید وحید درگاهی شهید ابراهیم لالی شهید محسن فرحزادی شهید پرویز سبحانی شهید اسکندر فخر آور شهید حمید رضا نادری نیا شهید محمد هادی طهماسبی شهید سید هادی میر حسینی شهید محمد کاظم زاده شهید هادی احمدی شهید فرامز شیخ آبادی شهدای کارگر شهید داریوش فرجی عکسهای ماندگار شهدا شهادت از دیدگاه ادیان اللهی شهادت در قرآن و روایات مقالات آدرس مزار شهداء اخبار مسجد جعفری هیئت محبان آل محمد از شهادت میگویند ....سید ابراهیم رئیسی دل نوشته ها کلام عشق خورشید در خاکریز سرداران شهید سلمان رشدی ها ، توطئه استعمار عارف سالک آیت الله بهجت شهدا شمع محفل بشرند امروز در مجالس و سخنرانی ها جای زیبای شهداء خالیست و یا اگر هم هست ، از آن بوی ریا و تظاهر می آید،خدایا تو را به حق شهداء ما را درزمره متظاهرین و ریا کاران قرار مده و توفیق شفاعت آن بزرگ مردان و آبرو مندان رانصیبما بگردان یاران و همراهان پایگاه اطلاع رسانی مقام معظم رهبری پایگاه اطلاع رسانی آیت الله وحید خراسانی پایگاه اطلاع رسانی آیت الله صافی گلپایگانی پایگاه اطلاع رسانی آیت الله مکارم شیرازی اندیشه قم سایت تخصصی شیعیان خبرگزاری فارس خبرگزاری مهر خبرگزاری ایسنا خبرگزاری ایرنا خبرگزاری شبستان بچه های قلم سایت سید مرتضی آوینی مرکز اطلاع رسانی شهید آوینی پایگاه اطاع رسانی دفاع مقدس حقوقدان جوان دیار کُرد مجاهد شهید ؛ دکتر مصطفی چمران مي‌خواستم كلمه شوم شمعي روشن مي‌كنم و بر تخته سنگي كنار دريا قرارش مي‌دهم و در كنار تخته سنگ مي‌نشينم و به شمع خيره مي‌شوم و گوش خو د را به موسيقي امواج مي‌سپارم. شمع و دريا، زير آسمان پرستاره، در دل ظلمت بي‌پايان شب و من دلسوخته بيقرار، همراه شمع مي‌سوزم و به دنبال او اشك مي‌ريزم و با امواج دريا به بي‌نهايت مي‌روم و تا ستارگان دور آسمان صعود مي‌كنم و دركهكشانها محو و نابود مي‌گردم... چه احساس عجيبي! چه تجربه زيبايي! چه نماز مقدسي! چه عبادت عميقي! چه عشق‌بازي سوزاني! چه شب قدري! چه معراج و صعودي و وحدتي! خدايا! تو را شكر مي‌كنم كه از قفس جسم، آزادم كردي. از زير فشار كوههاي غم نجاتم دادي. از ميان توفانهاي ظلمت و جهل و كفر بيرونم كشيدي. از گردابهاي خطرناك سقوط و يأس و پژمردگي و ذلت و مرگ نجاتم دادي. خدايا! تو را شكر مي‌كنم كه قلبم را با سوزش شمع، هماهنگ كردي. ديدگانم را به قدرت اشك، حيات دادي. روحم را با وسعت آسمان بي‌پايانت به نهايت، اتصال دادي. مرگ به سراغم مي‌آيد: آنقدر آرام و مطمئن به او نگاه مي‌كنم كه گويي خضر پيغمبرم رگبار گلوله به سويم جاري مي‌شود، آنقدر خونسرد و محكم مي‌گذرم كه گويي رويين‌تنم مردان جنگ ديده در برابرم به خاك و خون مي‌غلتند، آنقدر عادي تلقي مي‌كنم كه گويي قلبم از سنگ است كودكان تيرخورده از درد ضجه مي‌كنند. مادران داغ ديده فرياد مي‌كشند، زنان بيوه شيون مي‌كنند، اما من گويي احساس ندارم و رحم و شفقت در من وجود ندارد در عين حال نمي‌توانم مورچه‌يي را بيازارم. نمي‌خواهم دشمني كه قصد حيات من كرده است، از پاي درآورم در برابر لرزش يك برگ، دلم مي‌لرزد، در مقابل اشك يتيم، آب مي‌شوم. چشمك يك ستاره، قلبم را به خود جذب مي‌كند نسيم سحري روحم را به آسمانها مي‌برد. اين لطافت با آن خشونت، چگونه جمع شده است؟ ! خودم در تعجبم خدايا! از من سندي اگر بطلبي، قلبم را ارايه خواهم داد و اگر محصول عمرم را بطلبي، اشك را تقديمت خواهم كرد. خدايا! وجودم اشك شده است. همه وجودم از اشك مي‌جوشد، مي‌لرزد، مي‌سوزد و خاكستر مي‌شود. اشك شده‌ام و ديگر، هيچ. به من اجازه بده كه در جوارت قرباني شوم و برخاك ريخته شوم و از وجود اشكم، غنچه‌يي بشكفد كه نسيم عشق و عرفان و فداكاري از آن سرچشمه بگيرد. من، زاده توفانها و موج درياهايم. من حيات خود را مديون آتشفشانها و صاعقه‌ها هستم. آنگاه كه توفان خاموش شود و دريا آرام گردد، ديگر اثري از من وجود نخواهد داشت... خدايا! مي‌خواستم كه سر بر آسمانت بگذارم و زارزار بگريم تا همه عقده‌هاي فشرده شده در ضمير ناله خودم را آرام كنم. ناگفتني‌هاي فراوان داشتم كه مي‌خواستم با تو در ميان بگذارم رازهاي نهفته، نيازهاي سوزان دروني، آه‌هاي زنداني، ناله‌هاي فشرده شده، همه‌ وهمه را مي‌خواستم با تو بازگو كنم. آرزو داشتم كه لوح وجودم را در برابرت باز كنم و با سيلاب اشك، همه ناپاكي‌ها را بشويم تا همچو طفلي نوزاد، پاك و درخشان و معصوم گردم و از همه آلايش‌ها آزاد شوم و قلبم آيينه تمام‌نماي حقيقت گردد و روحم به ملكوت اعلي بپيوندد. در ميان طوفانهاي ظلمت، چشمان خسته خود را به نور بگشايم، زير دندانهاي اژدهاي مرگ، به فرشته رحمت متوجه شوم، تلخي شكنجه و درد و عذاب را كشش روح و خاطره‌هاي زيبا، شيرين و لذتبخش كنم. مي‌خواستم به دريا روم و قلب مالامال [از] دردم را به امواج خروشان بسپارم تا ضربه‌هاي موج، پاره‌هاي غم را از قلبم بكند و تكه‌تكه به دريا ببرد و قلبم را چون قطعه بلور، پاك و صاف بكند. مي‌خواستم شمع گردم و بخاطر نور، سرتاپا بسوزم. مي‌خواستم اشك شوم و عصاره وجودم را در پاك‌ترين و زيباترين شكلش به تو تقديم كنم. مي‌خواستم سوز گردم، ذوق گردم، شوق گردم، عشق گردم، روح گردم، موج گردم، شمع گردم، نور گردم، اشك گردم، شور گردم، و بالاخره كلمه شوم كه نخستين تجلي خداست RSS ترجمه قالب رضا امین زاده Powered By BLOGFA.COM

تصاویری از حضور بدون معنی و بدون جنبش سبز در روز قدس و سر دادن شعارهای صهیونیستی

اینم یه سری تصاویر از روز قدس امسال که با همه سالها فرق داشت و البته من از دیدن یه سری صحنه ها و دادن یه سری از شعارها که امسال دوستای سال اولی راهپیمایی 30 ساله روز قدس فریاد می زدن خیلی ناراحت و متاسف شدم .

ای کاش این دوستان عزیز یه روز دیگرو واسه این حرکت سبزشون انتخاب می کردن .

اونا به سردادن این شعارها فلسفه روز قدس که زایده تفکر امام امت ، خمینی کبیر (ره) بود رو زیر سوال بردن .

حرکت سبزی که سردمدارای اون خودشون رو از نزدیکان به خط امام می دونستن .

ای کاش این حرکت سبز این شعار های زاییده تفکر شوم صهیونیسم رو سر نمی داد .

این شعارها بون شک ، شعار استعمار و استکبار بود ؛

مثلا : نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران ....

این شعارها با خیلی از اصول اسلام و انقلاب ناسازگار بود و هست .

بی تفاوتی در برابر اوضاع و احوال سایر مسلمین بر خلاف نص صریح قرآن و روایات هست .

رمز پیروزی مسلمین فقط وحدت و توکل به خدای بزرگ در سایه این اصل مبارک هستش .

و ای کاش این دوستان شیرینی و حلاوت ، روز وحدت امت اسلام رو و تلخی اون رو در دهان دشمنان اسلام و ایران کما کان به قوت خودش باقی می زاشتن .

و اینم یه سرس تصاویر با ذکر منبع :

|+| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در یکشنبه بیست و نهم شهریور 1388 |

بودیم و کسی پاس نمی داشت که هستیم ؛ باشد که نباشیم و بدانند که بودیم
این ناقابل ، کوششی است در راستای شناساندن گوشه ای !


	و این مسافر کربلاست خدایا کربلا کجاست ؟ خدایا کربلا چیست ؟ پروردگارا کربلا چیست که مسافرانی چنین سبک بال و عاشق دارد !! خدایا کربلا رفتن را دل باید یا که پا ؟؟؟ \|+\| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در پنجشنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1388 \|


	گزيده اي از زندگينامه شهيد فرشاد امانخاني شهيد فرشاد امانخاني در ۲۱ تيرماه ۱۳۴۷ در تهران به دنيا آمد كه فرزند پنجم خانواده هستند و در سن۶6 سالگي در دبستان ارمغان تحصيل خود را آغاز كرد و دوره راهنمايي را در مدرسه شاپوريان به اتمام رساند . با رسيدن به سن تكليف تعليمات مذهبي خود را بطور جدي تا جائيكه قرائت قرآن و مطالعه كتب مذهبي از مشغوليات دائمي و مهم ايشان محسوب مي شد و حضور مستمر در مسجد داشتند و عضو كتابخانه مسجد نيز بودند و از خواندن نماز جماعت غافل نمي شدند و در غياب مؤذن خود ايشان كار او را انجام مي دادند و نامبرده در سال۱۳۶۵ موفق به اخذ مدرك ديپلم رياضي فيزيك شد و بلافاصله در كنكور همان سال با رتبه ۲۴۶ در رشته عمران در دانشكده فني دانشگاه تهران پذيرفته شد .از آنجائيكه شهيد در اين برهه از زمان احساس مسئوليت شديدي نسبت به دين اسلام مي نمود پس از ثبت نام در دانشگاه و انتخاب واحد و گذراندن حدوداً‌ دو ماه از سال تحصيلي عازم جبهه شدند. به همراه سپاهيان محمد(ص). و در عملياتهاي كربلاي۴ و ۵ شركت داشتند و در ۱۹/11/۱۳۶۵ در منطقه شلمچه در حاليكه همراه يكي از همرزمانش سوار موتور سيكلت در حال حركت بوده مورد اصابت تركش احتمالاً خمپاره قرار گرفته و شربت شهادت را نوشيده است. وي بطور جدي از رياكاري پرهيز داشت " من براي رضاي خدا آمده ام اگر عكس بگيرم و نشان بدهم كارم مردمي مي شود " و در تاريخ ۴/11/۶۵ كه به مرخصي آمد و در حقيقت براي آخرين وداع خود با خانواده به هيچ كس نگفت كه در جبهه يك تركش كوچك به سرش اصابت كرده و خانواده ايشان اين موضوع را بعد از شهادتش از دوستانش فهميدند.ايشان هنگام مرخصي درتاريخ ۱۰/11/۶۵ به بهشت زهرا رفته بود و هنگام بازگشت از آن مكان رويش را به طرف قطعه 29(كه آنزمان تازه آماده شده بود) كرده و خطاب به دو دوست همراهش گفته بود " معلوم نيست كداميك از اين قبرها نصيب ما خواهد شد " كه درست دو هفته بعد از اين روز يعني روز ۲۴/11/۶۵ پيكر مطهر ايشان را در بهشت زهرا قطعه ۲۹ رديف ۲۶ شماره ۱۴ به خاك سپردند. وي در عمليات كربلاي 4 بعنوان بهترين بي سيم چي انتخاب شدند. و به علت اينكه ساك و وسايل ايشان به دستشان نرسيده است آثار و نوشته هايي از شهيد بجا نمانده است .ولي در گوشه اي از كتابهايش اين جمله را نوشته است: "به اميد نظري از آن صاحب نظر كه محو جمالش شويم و به لقائش بپيونديم." و يا شعري كه در برگ كاغذ نوشته و هنگام مرخصي در خانه گذاشته است؛ آندم كه زخون خود وضو مي كردم داني كه ز حق چه آرزو مي كردم اي كاش مــرا هــزار جان بود به تن تــا آن همه را فـداي او مي كردم روحش شاد و يادش جاودان باد \|+\| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در جمعه هجدهم اردیبهشت 1388 \|


	دکلمه مسلم این شعر توسط برادرم مسلم جلیلیان در خصوص غربت امیر المومنین علی بن ابی طالب و حضرت زهرای مرضیه سروده شده که توسط خودش دکلمه شده و این دکلمه به مناسبت ایام شهادت حضرت زهرا (س)در وبلاگ میزارم و امید وارم کمال استفاده رو ببرید . التماس دعا : http://badehparast.persiangig.com/audio/ghamedel.wma \|+\| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در جمعه هجدهم اردیبهشت 1388 \|


	به یا شهعر بسیجی شهید : ابوالفضل سپهر بابام شده نردبون ؟ اتل‌ متل‌ توتوله چشم‌ تو چشم‌ گلوله اگر پاهات‌ نلرزيد نترسيدي‌ قبوله ديدم‌ كه‌ يك‌ بسيجي نلرزيد اصلاً پاهاش جلو گلوله‌ وايستاد زُل‌ زده‌ بود تو چشاش گلوله‌ هم‌ اومد و از دو چشم‌ مردونه گذشت‌ و يك‌ بوسه‌ زد بوسه‌اي‌ عاشقونه عاشقي‌ يعني‌ اينكه چشمهايي‌ كه‌ تا ديروز هزار تا مشتري‌ داشت چندش‌ مياره‌ امروز اما غمي‌ نداره چون‌ عاشق‌ خداشه بجاي‌ مردم‌ خدا مشتري‌ چشماشه يه‌ شب‌ كنار سنگر زير سقف‌ آسمون مياي‌ پيش‌ رفيقت تو اون‌ گلوله‌ بارون با اينكه‌ زخمي‌ شده برات‌ خالي‌ مي‌بنده ميگه‌ من‌ كه‌ چيزيم‌ نيست درد ميكشه‌ مي‌خنده چفيه‌ رو ور ميداري زخم‌ اونو مي‌بندي با چشماي‌ پر از اشك تو هم‌ به‌ اون‌ مي‌خندي انگاري‌ كه‌ ميدوني ديگه‌ داره‌ مي‌پّره دلت‌ ميگه‌ كه‌ گلچين داره‌ اونو مي‌بره زُل‌ ميزني‌ تو چشماش با سوز و آه‌ و با شرم بهش‌ ميگي‌ داداش‌ جون فدات‌ بشم‌ دمت‌ گرم ميزني‌ زير گريه اونم‌ تو آغوشته تو حلقه‌ دستاته سرش‌ روي‌ دوشته چون‌ اجل‌ معلق يه‌ دفعه‌ يك‌ خمپاره هزار تا بذر تركش توي‌ تنش‌ ميكاره يهو جلو چشماتو شره‌ خون‌ مي‌ گيره برادر صيغه‌ايت توبغلت‌ ميميره هيچ‌ مي‌دوني‌ چه‌ جوري يواش‌ يواش‌ و كم‌كم راوي‌ يك‌ خبرشي يك‌ خبر پراز غم هيچ‌ مي‌دوني‌ چه‌ جوري يواش‌ يواش‌ و كم‌كم راوي‌ يك‌ خبرشي يك‌ خبر پراز غم به‌ همسفر رفقيت كه‌ صاحب‌ پسر شد بري‌ بگي‌ كه‌ بچه يتيم‌ و بي‌پدر شد اول‌ ميگي‌ نترسين پاهاش‌ گلوله‌ خورده افتاده‌ بيمارستان زخمي‌ شده‌، نمرده زُل‌ ميزنه‌ تو چشمات قلبتو مي‌سوزونه يتيمي‌ بچه‌ شو از تو چشات‌ ميخونه درست‌ سال‌ شصت‌ و دو لحظة‌ تحويل‌ سال رفته‌ بوديم‌ تو سنگر رفته‌ بوديم‌ عشق‌ و حال تو اون‌ شلوغ‌ پلوغي همه‌ چشارو بستم دستهاتوي‌ دست‌ هم دورسفره‌ نشستيم مقلب‌ القوب‌ رو با همديگر مي‌خونديم زوركي‌ نقل‌ ونبات تو كام‌ هم‌ چپونديم همديگر و بوسيديم قربون‌ هم‌ ميرفتيم بعدش‌ برا همديگر جشن‌ پتو گرفتيم علي‌ بود و عقيلي من‌ بودم‌ و مرتضي سيد بود و اباالفضل اميرحسين‌ و رضا حالا ازاون‌ بچه‌ ها فقط‌ مرتضي‌ مونده همونكه‌ گازخردل صورتشو سوزونده آهاي‌ آهاي‌ بچه‌ ها مگه‌ قرار نذاشتيم هميشه‌ با هم‌ باشيم نداشتيما، نداشتيم بياين‌ برا مرتضي كه‌ شيميايي‌ شده جشن‌ پتو بگيريم خيلي‌ هوايي‌ شده مي‌سوزه‌ و مي‌خنده خيلي‌ خيلي‌ آرومه به‌ من‌ ميگه‌ داداش‌ جون كار منم تمومه مرتضي‌ منم‌ ببر يا نرو، پيشم‌ بمون ميزنه‌ تو صورتش داد ميزنم‌ مامان‌ جون مامان‌ مياد ودست بابا جون‌ و ميگيره بابام‌ با اين‌ خاطرات روزي‌ يه‌ بار ميميره فقط‌ خاطره‌ نيست‌ كه قلب‌ اونو سوزونده مصلحت‌ بعضي‌ها پشت‌ اونو شكونده برا بعضي‌ آدما بنده‌هاي‌ آب‌ و نون قبول‌ كنين‌ به‌ خدا بابام‌ شده‌ نردبون همونايی كه راه دزدی رو خوب می دونن ما خون داديم و اون ها عين زالو می مونن دشمنای انقلاب ترسوهای بی پدر آهای غنيمت خورا بپا بابا ، يواش تر ای كه به اين انقلاب چسبيدی عين كنه خط و نشون می كشی النگوهات نشكنه فكرنكنی علی رو ماها تنها می ذاريم مااهل كوفه نيستيم دخلتونو مياريم... \|+\| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در شنبه دوازدهم اردیبهشت 1388 \|


	شهادت مادر سادات ، شفیعه محشر ، تسلیت باد ما در تار و پود تاریخ بشریت ، علی ( ع) را یافتیم و او را به حقیقت و حقانیت در عدل و تقوی انتخاب کردیم ! ما از ورای کاخ سبز دمشق و دار الخلافه افسانه ای شهر هزار و یک شب بغداد ، """" خانه متروک و گلین فاطمه (س ) """" را یافتیم و آن را حرم دل نمودیم ، کعبه ما خانه فاطمه است !! منای ما بقیع فاطمه است !! صفای ما کوچه های بنی هاشم است !! امید روز محشرمان ، شفیع گناهانمان ، "" چادر خاکی "" مادرمان فاطمه است !! آری ؛ ما اسلام را در این کلیه گلین و غم زده خلوت و خاموش یافته ایم !!! کلبه ای که حسن و حسین و زینب و ام الکلثوم ا از هراس خصم کین ، آستین بر دهان گرفته و گریه می کنند گریه ای به وسعت همه تاریخ ، ناله می زنند ، اما از درون ، و آن هم برای فراق مادر !! مادری که همه تاریخ ، در برابر عظمتش توان و یارای قد علم کردن ندارد !! آخر مادر وارث همه مفاخر خاندان نبوت و رسالت است !! او وارث اشرافیت نوینی است ، که نه از خاک و خون و نه پول و ثروت ، بلکه پدیده وحی است، مادر آفریننده ایمان و جهاد و انقلاب و اندیشه و انسانیت است \|+\| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در یکشنبه بیست و نهم اردیبهشت 1387 \|


	سلام بر بانوی مقاومت ولادت با سعادت بانوی کربلا ، اسوه صبر و مقاومت ، حضرت زینب کبری یر همه دوستان مبارک باد . \|+\| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در یکشنبه بیست و دوم اردیبهشت 1387 \|


	امام داش می خندید !! خاطرات یکی از عزیزان گروه تفحص شهدا : بعثى ها آن روز گير داده بودند كه «شما همه اش اهل گريه و دعا و نيايش هستيد و لبخند به لبتان نمى آيد و اصلا بلد نيستيد شاد باشيد و افراطى هستيد.» شايد اين كه بچه ها با افسرانى مشغول كار بودند كه دستشان به خون دوستانشان آغشته بود، باعث شده بود كه كمتر با آنها شوخى كنند و بخندند و وقتى شهيدى را پيدا مى كردند، روضه مى خواندند و مى گريستيد. آنها مى گفتند: «امام شما هم در هيچ كدام از فيلم ها و تصويرهايى كه ديده ايم نمى خندد.» همان روز شهدا به كمكمان آمدند. يك شهيد كه عكس امام روى جيبش بود; امام داش مى خنديد! \|+\| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در سه شنبه بیست و هشتم اسفند 1386 \|