عاقبت شور و شعور حسینی ، چیزی نیست جز شهادت

قلم برخیز سر در پیش گیریم
بیا از فرط این خجلت بمیریم
چه مردانی از این وادی گذشتند
شبی رفتند و دیگر بر نگشتند
چه مردانی ! قلم یاداوری کن
میان ما و ایشان داوری کن
کجا مانند ایشان می توان یافت
کجا مردی پریشان می توان یافت
همه در بند آب و نان اسیریم
حقیر اندر حقیر اندر حقیریم
شهیدان فکر آب و نان نکردند
خدای خویش را پنهان نکردند
در هفت آسمان را باز کردند
در آن سوی زمان پرواز کردند

 

مردمان این روزگار سخت از مرگ می ترسند و بنابراین شنیدن این سخنان برایشان دشوار است

اما حقیقت آن است که زندگی انسان با مرگ در آمیخته است و بقایش با فنا

پیش از ما میلیاردها نفر بر روی این کره ی خاکی زیسته اند و پس از ما نیز.

اگر مولا علی علیه السلام می فرماید:

« والله ابن ابی طالب با مرگ انسی آن چنان دارد که طفلی به پستان مادرش.»

این انس که مولای ما از آن سخن میگوید چیزی فراتر از مرگ آگاهی است؛ طلب مرگ است
طلب مرگ نه همچون پایانی بر زندگی. مرگ پایان زندگی نیست. مرگ آغاز حیاتی دیگر است؛ حیاتی که دیگر با فنا و مرگ در آمیخته نیست. حیاتی بی مرگ و مطلق.
زندگی این عالم در میان دو عدم معنا می گیرد؛

عالم پس از مرگ همان عالم پیش از تولد است و انسان در بین این دو عدم فرصت زیستن دارد. زندگی دنیا با مرگ در آمیخته است؛

امروز در مجالس و سخنرانی ها جای زیبای شهداء خالیست و یا اگر هم هست ، از آن بوی ریا و تظاهر می آید،خدایا تو را به حق شهداء ما را درزمره متظاهرین و ریا کاران قرار مده و توفیق شفاعت آن بزرگ مردان و آبرو مندان رانصیبما بگردان

مي‌خواستم كلمه شوم


شمعي روشن مي‌كنم و بر تخته سنگي كنار دريا قرارش مي‌دهم و در كنار تخته سنگ مي‌نشينم و به شمع خيره مي‌شوم و گوش خو

د را به موسيقي امواج مي‌سپارم.

شمع و دريا، زير آسمان پرستاره، در دل ظلمت بي‌پايان شب و من دلسوخته بيقرار، همراه شمع مي‌سوزم و به دنبال او اشك مي‌ريزم

و با امواج دريا به بي‌نهايت مي‌روم و تا ستارگان دور آسمان صعود مي‌كنم و دركهكشانها محو و نابود مي‌گردم...

چه احساس عجيبي! چه تجربه زيبايي! چه نماز مقدسي! چه عبادت عميقي! چه عشق‌بازي سوزاني! چه شب قدري! چه معراج و صعودي و وحدتي!

خدايا! تو را شكر مي‌كنم كه از قفس جسم، آزادم كردي. از زير فشار كوههاي غم نجاتم دادي. از ميان توفانهاي ظلمت و جهل و كفر بيرونم كشيدي. از گردابهاي خطرناك سقوط و يأس و پژمردگي و ذلت و مرگ نجاتم دادي.

خدايا! تو را شكر مي‌كنم كه قلبم را با سوزش شمع، هماهنگ كردي. ديدگانم را به قدرت اشك، حيات دادي. روحم را با وسعت آسمان بي‌پايانت به نهايت، اتصال دادي.


مرگ به سراغم مي‌آيد: آنقدر آرام و مطمئن به او نگاه مي‌كنم كه گويي خضر پيغمبرم

رگبار گلوله به سويم جاري مي‌شود، آنقدر خونسرد و محكم مي‌گذرم كه گويي رويين‌تنم

مردان جنگ ديده در برابرم به خاك و خون مي‌غلتند، آنقدر عادي تلقي مي‌كنم كه گويي قلبم از سنگ است

كودكان تيرخورده از درد ضجه مي‌كنند. مادران داغ ديده فرياد مي‌كشند، زنان بيوه شيون مي‌كنند، اما من گويي احساس ندارم و رحم و شفقت در من وجود ندارد

در عين حال نمي‌توانم مورچه‌يي را بيازارم. نمي‌خواهم دشمني كه قصد حيات من كرده است، از پاي درآورم

در برابر لرزش يك برگ، دلم مي‌لرزد، در مقابل اشك يتيم، آب مي‌شوم. چشمك يك ستاره، قلبم را به خود جذب مي‌كند

نسيم سحري روحم را به آسمانها مي‌برد. اين لطافت با آن خشونت، چگونه جمع شده است؟

! خودم در تعجبم

خدايا! از من سندي اگر بطلبي، قلبم را ارايه خواهم داد و اگر محصول عمرم را بطلبي، اشك را تقديمت خواهم كرد.

خدايا! وجودم اشك شده است. همه وجودم از اشك مي‌جوشد، مي‌لرزد، مي‌سوزد و خاكستر مي‌شود. اشك شده‌ام و ديگر، هيچ. به من اجازه بده كه در جوارت قرباني شوم و برخاك ريخته شوم و از وجود اشكم، غنچه‌يي بشكفد كه نسيم عشق و عرفان و فداكاري از آن سرچشمه بگيرد.


من، زاده توفانها و موج درياهايم.

من حيات خود را مديون آتشفشانها و صاعقه‌ها هستم. آنگاه كه توفان خاموش شود و دريا آرام گردد، ديگر اثري از من وجود نخواهد داشت...

خدايا! مي‌خواستم كه سر بر آسمانت بگذارم و زارزار بگريم تا همه عقده‌هاي فشرده شده در ضمير ناله خودم را آرام كنم.

ناگفتني‌هاي فراوان داشتم كه مي‌خواستم با تو در ميان بگذارم

رازهاي نهفته، نيازهاي سوزان دروني، آه‌هاي زنداني، ناله‌هاي فشرده شده، همه‌ وهمه را مي‌خواستم با تو بازگو كنم.

آرزو داشتم كه لوح وجودم را در برابرت باز كنم و با سيلاب اشك، همه ناپاكي‌ها را بشويم تا همچو طفلي نوزاد، پاك و درخشان و معصوم گردم

و از همه آلايش‌ها آزاد شوم و قلبم آيينه تمام‌نماي حقيقت گردد و روحم به ملكوت اعلي بپيوندد.

در ميان طوفانهاي ظلمت، چشمان خسته خود را به نور بگشايم، زير دندانهاي اژدهاي مرگ، به فرشته رحمت متوجه شوم، تلخي شكنجه و درد و عذاب را كشش روح و خاطره‌هاي زيبا، شيرين و لذتبخش كنم.

مي‌خواستم به دريا روم و قلب مالامال [از] دردم را به امواج خروشان بسپارم تا ضربه‌هاي موج، پاره‌هاي غم را از قلبم بكند و تكه‌تكه به دريا ببرد و قلبم را چون قطعه بلور، پاك و صاف بكند.


مي‌خواستم شمع گردم و بخاطر نور، سرتاپا بسوزم.

مي‌خواستم اشك شوم و عصاره وجودم را در پاك‌ترين و زيباترين شكلش به تو تقديم كنم.


مي‌خواستم سوز گردم، ذوق گردم، شوق گردم، عشق گردم، روح گردم، موج گردم، شمع گردم، نور گردم، اشك گردم، شور گردم، و بالاخره كلمه شوم كه نخستين تجلي خداست

  RSS  

ترجمه قالب
رضا امین زاده

Powered By
BLOGFA.COM

 پیام تسلیت یت الله سبحانی

به گزارش خبرگزاري فارس در قم، در اطلاعيه آيت‌الله محمدتقي سبحاني آمده است: درگذشت عالم رباني، فقيه عصمت و طهارت، نمونه بارز انسان والا و تقوا و پرهيزكاري آيت‌الله حاج محمدتقي بهجت، جهان تشيع را به سوگ نشاند و غم و اندوه را بر دل‌ها افشاند.
در ادامه اين اطلاعيه آمده است: آيت‌الله بهجت پس از گذراندن دوران نوجواني در سال 1310 از محضر عالمان بزرگ نجف اشرف مانند مرحوم آيت‌الله اصفهاني و آيت‌الله خوئي و ديگران بهره‌مند شد و اخلاق و عرفان را از محضر عالم زمانه مرحوم ‌آيت‌الله حاج سيدعلي قاضي آموخته است.
در اين اطلاعيه تصريح شده است: آيت‌الله بهجت پس از تكميل معارف ديني و عرفاني در سال‌ 1324 وارد حوزه علميه قم شدند و تا آخرين لحظه در سنگر علم و عرفان و اخلاق و تربيت فقيهان كوشا بودند، تا اينكه امروز 27 ارديبهشت نداي الهي را لبيك گفتند.
آيت‌الله سبحاني در پايان اطلاعيه خود آورده است: اينجانب اين مصيبت بزرگ را به پيشگاه حضرت ولي عصر (عج) و زعيمان و مراجع تقليد و عموم شيعيان تسليت مي‌گويم.

|+| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در چهارشنبه سی ام اردیبهشت 1388  |

 پیام تسلیت رئیس جمهور

 رئيس‌جمهور در جلسه امروز هيئت دولت رحلت جانگداز عالم رباني و فقيه عرفاني حضرت آيت الله العظمي بهجت را به محضر حضرت ولي عصر(عج)، رهبر معظم انقلاب اسلامي و همه دوستداران ارزش هاي الهي و انساني و ملت بزرگوار ايران تسليت گفت.

به گزارش خبرگزاري فارس، محمود احمدي نژاد در جلسه عصر امروز هيات دولت با ابراز تاسف از رحلت جانگداز اين عالم رباني، ايشان را مظهر خودسازي توصيف و تصريح كرد: حضرت آيت الله العظمي بهجت مظهر طهارت روح، معنويت و عرفان و اخلاق بود.
رئيس جمهور با بيان اينكه حضرت آيت الله بهجت عمري طولاني را در خدمت به مردم گذراند افزود: ايشان با عمري پربركت و نفسي گرم و معنوي همواره درميان مردم بود و عمر خود را در خدمت بشر گذراند و اميدواريم ايشان با اولياي الهي محشور شوند.
احمدي نژاد با اشاره به درجه و مقام علمي، معنوي و عرفاني اين عالم رباني تصريح كرد: اميد آن است كه خداي تبارك و تعالي به علماي ما و دلسوزان كشور توفيق خدمت بيشتر و قدرشناسي فرصت ها را عنايت فرمايد و همه آنان را در مسير معنوي و عرفاني و الهي اين عالم رباني قرار دهد.
هيات وزيران نيز در اين جلسه اين مصيبت بزرگ را خدمت حضرت ولي عصر (عج)، رهبر معظم انقلاب اسلامي و ملت بزرگوار ايران تسليت گفت.

|+| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در چهارشنبه سی ام اردیبهشت 1388  |

 پیام تسلیت آیت الله مکارم شیرازی

به گزارش خبرنگار "سرويس فضاي مجازي " خبرگزاري فارس، متن پيام تسليت آيت الله مكارم شيرازي به اين شرح است:

انا للَّه و انا اليه راجعون
فقدان اسفناك عالم بزرگ ربانى و عارف مخلص الهى حضرت آيت اللَّه العظمى بهجت (رحمة اللَّه عليه) همه را شديداً متأثر ساخت.
اين مرد بزرگ عمرى را به تربيت شاگردان و تهذيب نفوس ارادتمندان و توجه دادن عموم به ساحت قدس امام زمان(عج) گذراند؛ زندگى زاهدانه و عبادات عارفانه و سخنان بيدارگر او در قلوب همه عاشقان مكتب علوى اثر عميقى داشت.
اين مصيبت جانكاه را به پيشگاه مقدس امام زمان (ارواحنا فداه) و علماى دين و تمام حوزه‏هاى علميه و شيعيان جهان تسليت عرض مى‏كنم و علو درجات آن مرجع بزرگ و صبر و اجر فراوان براى همه بازماندگان و مخصوصاً فرزندان برومند آن فقيد سعيد مخصوصاً جناب حجت الاسلام آقاى حاج شيخ على بهجت را از درگاه خداوند متعال مسئلت دارم.
ناصر مكارم شيرازى
1388/2/27

|+| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در چهارشنبه سی ام اردیبهشت 1388  |

 پیام تسلیت آیت الله صافی گلپایگانی

به گزارش خبرگزاري فارس از قم، آيت‌الله‌العظمي لطف‌الله صافي گلپايگاني در اين اطلاعيه تصريح كرده است: با كمال تاسف و تاثر ارتحال فقيه عالي‌قدر، مرجع بزرگوار حضرت آيت‌الله آقاي حاج شيخ محمد‌تقي بهجت را به پيشگاه اقدس حضرت بقيه‌الله مولانا المهدي ارواح العالمين له الفداء، حوزه‌هاي علميه، علماي اعلام، عموم شيعيان، بيت شريف و آقازادگان معظّم، تسليت عرض مي‌نمايم.
در ادامه اين اطلاعيه تصريح شده است: فقدان آن شخصيت علمي و فقيه والامقام، ثلمه‌اي جبران‌ناپذير است.
در اطلاعيه آيت‌الله صافي گلپايگاني آمده است: آيت‌الله‌العظمي بهجت بخش مهمي از عمر با بركت خود را در نجف اشرف و جوار حرم مطهر حضرت اميرالمومنين (ع) سپري نمود و از محضر مراجع مشهور و اساتيد نامدار، كسب علم، معنويت و فضايل نمود و بخش پاياني عمر شريف را در قم به استفاده از حوزه درسي آيت‌الله‌العظمي بروجردي قدس سره و تدريس و اشتغال به تاليف و تربيت طلاب گذرانيد و با سوابقي درخشان از اين عالم فاني به دار جاوداني و لقاي حق پيوست.
در پايان اطلاعيه آيت‌الله صافي گلپايگاني خاطرنشان شده است: از خداوند متعال، علوّ درجات براي ايشان و اجر جزيل و صبر جميل، براي بازماندگان، مسئلت مي‌نمايم.

|+| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در چهارشنبه سی ام اردیبهشت 1388  |

 سخنان آیت الله جوادی آملی در خصوص آیت الله بهجت

حجت ‌الاسلام مرتضي جوادي آملي گفت: از ويژگي‌هاي آيت‌الله‌العظمي بهجت (ره) توجه به اصل نظام، امام و تحكيم انقلاب بود. در عصر دفاع مقدس هم بسيجيان و علاقمندان از نور ايشان استفاده مي‌كردند.

حجت‌الاسلام مرتضي جوادي آملي در گفت‌و‌گو با فارس گفت: ايشان ضمن اينكه نزد اساتيد و بزرگان علمي فقه و اصول در نجف اشرف بهره هاي وافي و كافي بردند نزد بزرگ اساتيد علم اخلاق آقا سيد علي قاضي بهره ها بردند كه اين خود در ايشان تلألو داشت و اين تلألو آشكار بود.ايشان ضمن اينكه حدود نيم قرن خدمات در علم و سلوك به حوزه ي علميه داشتند ويژگي و سلوك عملي ايشان مورد تأسي بسياري از بزرگان بود و حوزه به لحاظ طهارت و قداست به خود مي بالد.
اگر بنا است در عصر غيبت مردم به علمايي دل ببندند كه پيراسته از دنيا و دنيا مداري باشند ايشان تمام اين ويژگي‌ها را داشت.در عصري كه دنيا خود را آشكار كرده است در ساده ترين و خالص ترين وجه در يكي از قديمي ترين محلات قم و درخانه‌اي ساده و قديمي زندگي مي‌كرد.
وي در باره ي شيوه زندگي اين عالم وارسته افزود: يكي از امتيازات ويژه ايشان ارتباطات مردمي شان و از جمله نماز جماعت ايشان بود كه مردم از نقاط مختلف كشور در آن حاضر مي‌شدند.
اگر بخواهيم شخصيت علمي و عملي ايشان را تحليل كنيم بايد بگوييم ايشان در هر دو حوزه در حد اعلي بودند. نكته قابل توجه اين است كه ايشان به سراغ مرجعيت نرفتند بلكه مرجعيت به سراغشان آمد. پس از حضرت امام مردم خواستند به سراغ كسي بروند كه در همه امور سرآمد و داراي ويژگي هاي يك مرجع باشند شخصي تارك دنيا و وارسته و ساده زيست به ويژه آيت الله العظمي اراكي كه به سراغ ايشان آمدند.
از ويژگي هاي ايشان توجه به اصل نظام، امام و تحكيم انقلاب بود. در عصر دفاع مقدس هم بسيجيان و علاقمندان از نور ايشان استفاده مي كردند.
وي افزود: ان شاء الله خداوند طبق وعده‌اي كه در قرآن داده " ما ننسخ من آيه . . . " مثل ايشان يا بهتر از ايشان را به حوزه‌ها عطا فرمايد.
جواد آملي درپايان گفت: ارتحال آيت‌الله محمد تقي بهجت كه عبد سالك پرودگار عالم بود حضور امت اسلام خصوصا مكتب عصمت و طهارت و مقلدان ايشان تسليت عرض مي‌كنم. اين شخصيت بزرگوار تمام شئون يك فقيه وارسته را دارا بود.

|+| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در چهارشنبه سی ام اردیبهشت 1388  |