عاقبت شور و شعور حسینی ، چیزی نیست جز شهادت

قلم برخیز سر در پیش گیریم
بیا از فرط این خجلت بمیریم
چه مردانی از این وادی گذشتند
شبی رفتند و دیگر بر نگشتند
چه مردانی ! قلم یاداوری کن
میان ما و ایشان داوری کن
کجا مانند ایشان می توان یافت
کجا مردی پریشان می توان یافت
همه در بند آب و نان اسیریم
حقیر اندر حقیر اندر حقیریم
شهیدان فکر آب و نان نکردند
خدای خویش را پنهان نکردند
در هفت آسمان را باز کردند
در آن سوی زمان پرواز کردند

 

مردمان این روزگار سخت از مرگ می ترسند و بنابراین شنیدن این سخنان برایشان دشوار است

اما حقیقت آن است که زندگی انسان با مرگ در آمیخته است و بقایش با فنا

پیش از ما میلیاردها نفر بر روی این کره ی خاکی زیسته اند و پس از ما نیز.

اگر مولا علی علیه السلام می فرماید:

« والله ابن ابی طالب با مرگ انسی آن چنان دارد که طفلی به پستان مادرش.»

این انس که مولای ما از آن سخن میگوید چیزی فراتر از مرگ آگاهی است؛ طلب مرگ است
طلب مرگ نه همچون پایانی بر زندگی. مرگ پایان زندگی نیست. مرگ آغاز حیاتی دیگر است؛ حیاتی که دیگر با فنا و مرگ در آمیخته نیست. حیاتی بی مرگ و مطلق.
زندگی این عالم در میان دو عدم معنا می گیرد؛

عالم پس از مرگ همان عالم پیش از تولد است و انسان در بین این دو عدم فرصت زیستن دارد. زندگی دنیا با مرگ در آمیخته است؛

امروز در مجالس و سخنرانی ها جای زیبای شهداء خالیست و یا اگر هم هست ، از آن بوی ریا و تظاهر می آید،خدایا تو را به حق شهداء ما را درزمره متظاهرین و ریا کاران قرار مده و توفیق شفاعت آن بزرگ مردان و آبرو مندان رانصیبما بگردان

مي‌خواستم كلمه شوم


شمعي روشن مي‌كنم و بر تخته سنگي كنار دريا قرارش مي‌دهم و در كنار تخته سنگ مي‌نشينم و به شمع خيره مي‌شوم و گوش خو

د را به موسيقي امواج مي‌سپارم.

شمع و دريا، زير آسمان پرستاره، در دل ظلمت بي‌پايان شب و من دلسوخته بيقرار، همراه شمع مي‌سوزم و به دنبال او اشك مي‌ريزم

و با امواج دريا به بي‌نهايت مي‌روم و تا ستارگان دور آسمان صعود مي‌كنم و دركهكشانها محو و نابود مي‌گردم...

چه احساس عجيبي! چه تجربه زيبايي! چه نماز مقدسي! چه عبادت عميقي! چه عشق‌بازي سوزاني! چه شب قدري! چه معراج و صعودي و وحدتي!

خدايا! تو را شكر مي‌كنم كه از قفس جسم، آزادم كردي. از زير فشار كوههاي غم نجاتم دادي. از ميان توفانهاي ظلمت و جهل و كفر بيرونم كشيدي. از گردابهاي خطرناك سقوط و يأس و پژمردگي و ذلت و مرگ نجاتم دادي.

خدايا! تو را شكر مي‌كنم كه قلبم را با سوزش شمع، هماهنگ كردي. ديدگانم را به قدرت اشك، حيات دادي. روحم را با وسعت آسمان بي‌پايانت به نهايت، اتصال دادي.


مرگ به سراغم مي‌آيد: آنقدر آرام و مطمئن به او نگاه مي‌كنم كه گويي خضر پيغمبرم

رگبار گلوله به سويم جاري مي‌شود، آنقدر خونسرد و محكم مي‌گذرم كه گويي رويين‌تنم

مردان جنگ ديده در برابرم به خاك و خون مي‌غلتند، آنقدر عادي تلقي مي‌كنم كه گويي قلبم از سنگ است

كودكان تيرخورده از درد ضجه مي‌كنند. مادران داغ ديده فرياد مي‌كشند، زنان بيوه شيون مي‌كنند، اما من گويي احساس ندارم و رحم و شفقت در من وجود ندارد

در عين حال نمي‌توانم مورچه‌يي را بيازارم. نمي‌خواهم دشمني كه قصد حيات من كرده است، از پاي درآورم

در برابر لرزش يك برگ، دلم مي‌لرزد، در مقابل اشك يتيم، آب مي‌شوم. چشمك يك ستاره، قلبم را به خود جذب مي‌كند

نسيم سحري روحم را به آسمانها مي‌برد. اين لطافت با آن خشونت، چگونه جمع شده است؟

! خودم در تعجبم

خدايا! از من سندي اگر بطلبي، قلبم را ارايه خواهم داد و اگر محصول عمرم را بطلبي، اشك را تقديمت خواهم كرد.

خدايا! وجودم اشك شده است. همه وجودم از اشك مي‌جوشد، مي‌لرزد، مي‌سوزد و خاكستر مي‌شود. اشك شده‌ام و ديگر، هيچ. به من اجازه بده كه در جوارت قرباني شوم و برخاك ريخته شوم و از وجود اشكم، غنچه‌يي بشكفد كه نسيم عشق و عرفان و فداكاري از آن سرچشمه بگيرد.


من، زاده توفانها و موج درياهايم.

من حيات خود را مديون آتشفشانها و صاعقه‌ها هستم. آنگاه كه توفان خاموش شود و دريا آرام گردد، ديگر اثري از من وجود نخواهد داشت...

خدايا! مي‌خواستم كه سر بر آسمانت بگذارم و زارزار بگريم تا همه عقده‌هاي فشرده شده در ضمير ناله خودم را آرام كنم.

ناگفتني‌هاي فراوان داشتم كه مي‌خواستم با تو در ميان بگذارم

رازهاي نهفته، نيازهاي سوزان دروني، آه‌هاي زنداني، ناله‌هاي فشرده شده، همه‌ وهمه را مي‌خواستم با تو بازگو كنم.

آرزو داشتم كه لوح وجودم را در برابرت باز كنم و با سيلاب اشك، همه ناپاكي‌ها را بشويم تا همچو طفلي نوزاد، پاك و درخشان و معصوم گردم

و از همه آلايش‌ها آزاد شوم و قلبم آيينه تمام‌نماي حقيقت گردد و روحم به ملكوت اعلي بپيوندد.

در ميان طوفانهاي ظلمت، چشمان خسته خود را به نور بگشايم، زير دندانهاي اژدهاي مرگ، به فرشته رحمت متوجه شوم، تلخي شكنجه و درد و عذاب را كشش روح و خاطره‌هاي زيبا، شيرين و لذتبخش كنم.

مي‌خواستم به دريا روم و قلب مالامال [از] دردم را به امواج خروشان بسپارم تا ضربه‌هاي موج، پاره‌هاي غم را از قلبم بكند و تكه‌تكه به دريا ببرد و قلبم را چون قطعه بلور، پاك و صاف بكند.


مي‌خواستم شمع گردم و بخاطر نور، سرتاپا بسوزم.

مي‌خواستم اشك شوم و عصاره وجودم را در پاك‌ترين و زيباترين شكلش به تو تقديم كنم.


مي‌خواستم سوز گردم، ذوق گردم، شوق گردم، عشق گردم، روح گردم، موج گردم، شمع گردم، نور گردم، اشك گردم، شور گردم، و بالاخره كلمه شوم كه نخستين تجلي خداست

  RSS  

ترجمه قالب
رضا امین زاده

Powered By
BLOGFA.COM

 شهادتنامه شهید " صفر شهابی "

بسم الله الرحمن الرحیم

 

و لا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتا بل احیاء عند ربهم یرزقون

 

هرگز مپندارید آنان که در راه خدا کشته شدند جزو مردگانند خیر آنان زنده اند و نزد خدا روزی میخورند.

به نام "الله" و با آرزوی پیروزی اسلام.

من یک مسافر هستم، مسافری که خیلی زود بار خود را می بندد؛ برای سفر به دیار آخرت به دیار جاویدان، به جمع شهیدان راه خدا.

وصیت می کنم به مادر:

"مادر جان دلم نمی خواهد با شهید شدن (من) اشک بریزی و اگر هم اشک ریختی، امیدوارم آن اشک، اشک شادی باشد، اشک خوشحالی باشد؛ تا دشمنان اسلام بدانند که شهید شدن در راه "الله" آرزوی ما مسلمانان جهان است".

"مادر جان جسم بیجان مرا در بهشت زهرا دفن کنید و سلام مرا به "امام امت"، خمینی بت شکن، برسانید".

"پدر جان از زحماتی که برای من در عرض این چند سال کشیدی نمی دانم چگونه تشکر کنم ولی امیدوارم که با شهید شدن من شما هم توانسته باشید دین خود را به اسلام و انقلاب ادا کرده باشیم".

"به خواهران و برادرانم بگویید که راه مرا ادامه دهند، اگر میتوانند به جبهه بیایند و یا اگر نمی توانند؛ یا امکان آن نیست در پشت جبهه، امام را یاری نمایند و همچنین سلام مرا به پدر و مادر عزیزتر از جانم برسانید".

"به امید پیروزی حق بر باطل"

 1359

 

|+| نوشته شده توسط مقداد جلیلیان در دوشنبه بیست و نهم بهمن 1386  |